وبلاگ شاعران جوان قم

شعرهای ماه دوازدهم

ypq — Fri, 06 Nov 2009 17:26:18 GMT

امیرحسین آکار

دلم میخواست دست از شانه دیوار بردارم
قرق را بشکنم ، پا روی دوش کوچه بگذارم
خودت می دانی از این معبر تاریک میترسم
اگر پا بند این دیوار ماندم ، سخت ناچارم
به تنهایی که عادت کرده باشی ، خوب میفهمی
چرا از این شلوغی های در بازار بیزارم
تماشا کن که در طوفان چشمت غرق خواهم شد
اگر چه قطره ام اما دل دریا شدن دارم
من از این پیچ و خم هایی که در راه ست فهمیدم
گره پشت گره پشت گره افتاده در کارم

...............................................................

ابراهیم اکبری دیزگاه

وارد حرم شد
کفش هایش را
تحویل کسی نداد
ابر گریان

.................................................................

زهرا بزرگ زاده

اینجا کسی مرده است
اینجا کسی آنقدر مرده است

که تکه تکه هایش
لابه لای سنگفرش خیابان جا مانده
خم می شوم
تکه ای از لبهایت را
برمی دارم
و کف دستم می کارم
با آب دهانم جوانه می زنی
زنده می شوی
آنقدر زنده می شوی
که دیگر نمی توانم کنارت
راه بروم
و لبهایم
برای همیشه
بوی نم به خود گرفته است
حالا عجیب نیست
اگر دستهایم را
از مچ ریشه کن کنم

.............................................................

زهرا بشری موحد

جلگه ها را برده ای در دامن ات جا داده ای
وسعت دریاست در پیراهن ات جا داده ای
چشم و ابرو و لب و گیسو و آغوش و دهان
هرکسی را گوشه ای از میهن ات جا داده ای
عطر لیموهای لبنان ، طعم خرمای عراق
مرزها را ماهرانه در تن ات جا داده ای
پیکرت را رگ به رگ گشتم ولی گم تر شدم
رگ به رگ سردرگمی تا معدن ات جا داده ای
خون جگرکردن مرام ات بوده نه خون ریختن
دوست ات رادر کنار دشمن ات جا داده ای
می روی بالای بالا سربلندت می کند
ریسمانی راکه دورگردن ات جا داده ای

............................................................

علیرضا بهرامی

( به امام زمان )

تاریکی !

که چشم چشم را نمی بیند

دنبال دنیا می گردیم

که افتاده از دست بازیگوش خوابمان بر زمین

ما

کورکورانه به هر سو :

_ این چکمه های خاکی شب بود که لمس کردم

_ این خرناسه ی چروکین ماه بود

سمت حس انگشتانم

_ این زبری سکوت لبان یک کودک بود

که دنبال نی لبکش می گشت

_ این درخت نیست دار است ... بلند شو نیوتون

_ این دانه های خون ، سیب نیست که می چشد

سبدهامان

جاذبه نیست

چنگال خشمگین زمین است این

که گیر کرده به پروازمان

_ هی !

رقص موهامو حس کردم

این باد بود انگار

_ نه !

نه همسفر

من بودم که آه کشیدم

آه

_ این

و اما

این

تاریکی

که چشم چشم را نادیده میگیرد

آقا !

فانوستان را کمی جلوتر می آورید

داریم دنبال خدا می گردیم

.........................................................

مجید تال

هر کس به احترام مقام تو خم نشد
آقا نشد بزرگ نشد محترم نشد
دل خسته بود و راهی این آستانه شد
دل خسته بود و راهی باغ ارم نشد
گفتند مرقدت حرم آل فا طمه س است
با این حساب هیچ کسی بی حرم نشد
این حاجت من است الهی قلم شود
دستم اگر برای تو بانو قلم نشد
باز این چه لطفی است که در حق ماشده
ما شاعرت شدیم ولی محتشم نشد
می خواستم برای تو بهتر از این غزل
من را ببخش آنچه که می خواستم نشد

......................................................

امیر حنائی

با اینکه در غرور و متانت زبانزدی
اما چه عاشقانه به دنبالم آمدی
هرچند دل به لایحه ام داده ای،ولی
بر طرح های دلبری خود مقیدی
هم ماه آسمانی و هم ماه برکه ها
حق داری ای پلنگ پریشان،مرددی؟
باور نمی کنی که بدون مکاپ هم
در قلهک و فرشته هنوزم سرآمدی
#
آیینه ای و ترسم از آن بود بشکنی
سنگ مرا مدام که بر سینه میزدی

............................................

زهرا خفاجی

سکوت کرده ای امشب ، صدا نمیشنوی
صدای گریه ی تلخ مرا نمیشنوی
چنان به صورت من خیره مانده ای انگار
همیشه گنگی و از ابتدا نمیشنوی
تو خواستی که شبی با تو درد دل بکنم
چرا نمیشنوی پس؟ چرانمیشنوی؟
برای کهنه شبت باز شعر میخوانم
طنین تازه هر واژه را نمیشنوی؟
تو را بهانه ی دل کردم و غزل گفتم
چه بی بهانه نشستی ترانه میشنوی

...............................................

کبری دهقانی سرور

خبر طغیان ابرها را از رادیو شنیدم
از خانه می روی
بی کلمه
عنکبوت پیر
کفش هایم را
حاشیه می رود
پاهای تقدیرم
آن قدر بلند نیست که پی ات بدوم
آخرین آواز را در جیب می گذارم
و باران را
از شیشه پاک می کنم

....................................................

سید رضا شرافت

شدم مانند رود از بارشی جریان که می گیرد
که من بد جور دلتنگ توام باران که می گیرد
دلم تنگ است می دانی پناهم شانه های توست
کمی اشک است درمانش دل انسان که می گیرد
من آن احساس دلتنگی ناگاه پس از شوقم
شبیه حس دیدارم ولی پایان که می گیرد
غروبی تلخ و دلگیرم غروب دشت تنهایی
دل دشتم من از نی ناله چوپان که می گیرد
چه بی راهم چه از غم ناگزیرم من چه ناچارم
شبیه حس یک قایق شدم طوفان که می گیرد
چقدر از خاطراتت ناگزیرم نه گریزی نیست
منم و باز باران بین قم تهران که می گیرد
تو را عشق تو را آسان گرفت اول دلم اما
چه مشکل می شود کارم دلم آسان که می گیرد
سپردم به فراموشی به سختی خاطراتت را
ولی باران که می گیرد ولی باران که می گیرد

................................................................

یوسف شیخی

(( من خدا هستم
پروردگار شما ))
تابلويي در بساط فروشنده دوره گرد

..................................................

مهدی صادقی

دست در مرتع آن ریش شما نتوان کرد

تکیه بر وعده و قول روسا نتوان کرد

آنچنان عاشق خدمت به خلایق شده ای

که تو را هیچ از این میز جدا نتوان کرد

من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف

تا به حدی است که جز حمد و ثنا نتوان کرد

خواست تا در پس میزش بنشیند اما

شکم آنقدر بزرگ است که جا نتوان کرد

گردن آنقدر سترگ است تبر نتوان زد

کمر آنقدر کلفت است دولا نتوان کرد

کارمندان همه گویند به ارباب رجوع

بی تراول گذر از پیش گدا نتوان کرد

دادم امضا بکند گفت که امضایش را

توی پرونده ی هر بی سر و پا نتوان کرد

حرف ها توی ادارات دو حالت دارند

جمله های : (( شدنی نیست )) و یا (( نتوان کرد ))

آه از آن روز که گوید به شما نتوان کرد

وای از آن لحظه که پرسید چرا نتوان کرد !؟

.......................................................

محمد غفاری

بگذار که از آینه ات وام بگیرم
با دیدن دنیای تو آرام بگیرم
تردستی لب های تو را دیدم و باید
از شیوه ی خندیدنت الهام بگیرم
در هر قدمم شوق رسیدن به تو جاریست
شاید که از این راه سرانجام بگیرم
من شاعردرباریم و چشم تو کافیست
تا خیره در آن باشم و انعام بگیرم
عمریست که پیچیده تر از زندگی ام کاش
یک لحظه در آغوش تو آرام بگیرم

..............................................

وحیده گرجی

نیست حتی فکر آنی کوه کندن در توانم
در کتاب عشق اما قهرمان داستانم
با اناری سرخ پیوندم زدند از روز اول
ترش و شیرین شهد می ریزد ز یاقوت دهانم
گوش تا گوش -از صدف لبریز- گردنبند دارم
تا سرود عشق را از حفظ با دریا بخوانم
باد میرقصد جنون آمیز از وقتیکه دیده
لانه ی گنجشکها را لابلای گیسوانم
تا پلنگی ماه را در برکه ام حتی نبیند
چادرم را زیر طاق آسمانها میکشانم
چشم می بندم خیال دلبری در سر ندارم
غمزه می ریزد ولی از گوشه ی تیر و کمانم
آسمان هر بار حس میگیرد از باران مهرم
وقت باریدن سخاوتمند تر از آسمانم
کودکان شهر آرامند تا جاریست هرشب
لهجه ی شیرین مادر بودن من بر زبانم

اشعار ماه یازدهم

ypq — Wed, 07 Oct 2009 13:09:18 GMT

عباس احمدی

آنکس که به دست وام دارد

در بورس دو صد سهام دارد

اوقات فراغتش زیاد است

ده دیش به پشت بام دارد

همواره سری درون سایتِ

سه نقطه و دات کام دارد!

بر دیدن فیلم‌های سیما

البته هم التزام دارد

گه محو جوانی زلیخاست

گه کف به لب از قطام دارد!

ویلای فراخ! در لواسان

که مرغ و خروس و دام دارد

کابینت MDF ندارد

اما سند بنام دارد

آنجا همه روزه با نگارَش

دیم دارم دارادام دارام دارد

ده مدرک دکترا و ارشد

از کالج داش غلام! دارد

از بس‌که لیاقتش زیاد است

چندین پُست و مقام دارد

حاجت به بیان نباشد البت

کاین پست علَی‌الدوام دارد

خسته شده بسکه رفته عُمره

عزم سفر سیام دارد

خود از اثرات اسکناس است

گر حرمت و احترام دارد

نه لنگی عواید حلال است

نه وحشتی از حرام دارد

این شخص شخیص اگرچه طشتی

افتاده ز روی بام دارد

با این همه باز اعتباری

در قاطبه نظام دارد

از خیل خواص بودنش را

از صدقه سر عوام دارد

از لطف خدا به اهل فقر است

این ملک اگر قوام دارد

خوانندۀ خوب حال کردی

شعرم چقدَر پیام دارد؟!

.........................................................

امیر حسین آکار

باد با دامن صحرا سر بازی دارد
ابر با چشم ثریا سر بازی دارد
زورق نقره ای ماه در آب افتاده ست
موج میرقصد و دریا سر بازی دارد
شبنمی روی گل سرخ لبت می لرزد
اشک هم با لبت آیا سر بازی دارد ؟
پشت پا یکسره بر بخت من و تو زده است
دست ما نیست که ، دنیا سر بازی دارد
فصل بی دردسر حضرت یوسف مرگ ست
تا در این قصه زلیخا سر بازی دارد
مژه هایت گرهی کور به جانم زده است
با دلم چشم تو تنها سر بازی دارد
حرف هایت همه پنهانی و سر بسته شدند
زخم های دلت امّا سر باز ی دارد

..............................................................

ابراهیم اکبری دیزگاه

تفنگ را به سوی خود گرفت
صیاد
آهویی فریاد کشید
" یا ضامن انسان"

...............................................

محمد رضا بزرگ زاده

از کفنم بیرون می ایم به اسمان می پرم
ابر ها دستشان را مشت می کنند
انگار می دانستند که جای من این جا نیست
به جنگل می روم علف ها مانند نیزه می شوند
درختان به علامت ورود ممنوع تبدیل می شوند
انگار می دانستند که جای من این جا نیست
به کنار رود کوچکی می روم
رودها طغیان می کنند
انگار می دانستند که جای من این جا نیست
مرگ مرا صدا می زند
باید به خانه ام برگردم .

.....................................................................

نجمه بسطام خانی

همین که میخندی
همین که گاهی
دلتنگی ات را از تن ساحل در می آوری
و تنت را به دریا میزنی
همین که یاد گرفتی
صدایت را از کدامین دودکش زنگی
جریان دهی
همین که وقتی به خدا می اندیشی
زمین را از تنت میتکانی
بلند میشوی
و به راه های بی راه ات
قدم میگذاری
همه ی اینها ................
نه از من نخواه
که وقتی این شعر را
در کافه ای زمزمزمه می کنم
همه برایم دست بزنند
و من همینطور که قهوه ای مینوشم
از زندگی ام لذت ببرم.

...........................................................

زهرا بشری موحد

نذر غم های رقیه (س)

صورت کوچک من اندازه کتک نیست
سیلی نزن حرامی ! فرات که فدک نیست
اگرعمو نمی رفت ، این خیمه ها نمی سوخت
نامحرم وحرم ماند ، محارم وکمک نیست
سر بریده از تن کافی است تا بمیرم
نخند ! زخم من را نیاز به نمک نیست
آنقدر چوب خورده لب های خشک بابا
گفتم به عمه دیگر آنها ترک ترک نیست
از روی نیزه بابا قرآن بخوان برایم
"لاریب فیه " آری ! جایی برای شک نیست

..................................................................

امیر حسین حنائی

..وقتی که از لبان "غزل" دور شد لبم
لب تشنه در کویر گم و گور شد لبم
از بوسه های سرخ تو با لهجه ی شراب
خوشه به خوشه شاخه ی انگور شد لبم
تا بوسه زد به دامن گلدار آبی ات
فیروزه های اصل نشابور شد لبم
من حکم جلب بوسه یتان را گرفته ام
هر شب بر این محاکمه مامور شد لبم
هرچند زود گفته ام عاشق شدم،ولی...
تقصیر من نبوده که...مجبور شد لبم
این روزها به خاطر شیرین زبانیت
گوشه به گوشه نغمه ای از شور شد لبم
#
تا آمدم که شعر بخوانم برای تو
دیدم که رفتی و گره ای کورشدلبم

....................................................................

زهرا خفاجی

خشکیده و مغروری
بی دلهره می ریزی
همفصل شب و بادی
همخانه ی پاییزی

زاییده شدی یک روز
در عمق خیالاتم
تکرار شدی،ماندی
در یک یک ابیاتم

ای کاش که شعرم را
سوگند نمی دادم
هر قافیه را با تو
پیوند نمی دادم

تکرار شدی در خواب
بیداری تکراری
تکرار پر از تکرار
تکراری تکراری

با تو غزلم گم شد
ای حس پریشانی
ای کاش که می رفتی
با مصرع پایانی

این شعر شروعت بود
شاعر تو تمامش کن
دیروز حلالت بود
امروز حرامش کن

...............................................

یوسف شیخی

تیغ سجده کرد
جهان شکافته شد
و چشمه ای از شیر
جوشید!

...........................................

مهدی صادقی

ایران

زن پا به ماه

از پایه های لرزان این تخت نلرز

هیچ (( میلاد )) ی در کار نیست

وقتی (( آزادی ))

هنوز

نتواسنته مثل یک مرد

روی پای

خودش بایستد .

ایران

مام گیسو پریش من

بر مزارهای بی پلاک خوناشاک

اینچنین چنگ به سینه مزن .

سنگ قبر نقره فام ، یا مشتی خاک

چه فرقی می کند ،

برای جزیره ای که می داند

پس از مرگ مفقود الاثر خواهد شد .

ایران

زن

ماه

پاره

به فرزند خوانده های نیم قدت بگو

برای باریدن ما

رگبار لازم نیست

دیر زمانیست

آنقدر نحیف شده ایم

که در سینه هایمان بیش از یک گلوله جا نمی شود .

........................................................................................

زهرا سادات ضرابی

تا خنده های سرخ تو لبریز تر شود

وقتش رسیده بود دل انگیز تر شود

با شال زرد و مانتوی نارنجی اش رسید

باران گرفته بود که پاییز تر شود

چتری به دست داشت که بازش نکرده بود

می خواست پا به پای تو خود نیز تر شود

مهرت نشسته است به قلبش همین بس است

تا اینکه چشم هاش غزل خیز تر شود

این دخترک شبیه به برگی شکسته است

نگذار زیر پای دلت ریز تر شود

....................................................................

فاطمه سادات ضرابی

دو رباعی
1
بعد تو فقط خیره به در ماند دلم
بی تاب رسیدن خبر ماند دلم
هر روز در انتظار دیدار تو بود
در حسرت گفتن پدر ماند دلم
2
بعد تو دو پوتین و پلاک آوردند
یک چفیه و سجاده و ساک آوردند
وقتی که تورا بهانه کردم تنها
یک مشت برایم از تو خاک آوردند

.................................................................

وحیده گرجی

نه استعاره نه تشبیه نیست در کارم
صریح و ساده بگویم که دوستت دارم
بایست عاشق شبگرد کوچه های محن
بایست مرد غزلواره های دفتر من
بایست تا که خدایی کنند چشمانت
مرا دوباره هوایی کنند چشمانت
درون خانه ی چشمت ظهور کرده خدا
همیشه از ریه هایت عبور کرده خدا
نزول وحی برای تو دیدنی شده است
صدای پای ملائک شنیدنی شده است
بگو که در شب معراج مصطفی آیا
خدا بجای تو آمد و یا تو جای خدا؟؟؟!
دوباره لب بگشا تا که سروری بکنی
بخند تا ز خداوند دلبری بکنی
قیام کن که خدا عاشق تلاوت توست
رکوع کن که جهان تشنه ی سخاوت توست
نجیب زاده ای از نسل نور و عشق و صفا
به پای عاشقیت آفرید کوثر را

.......................................................................

مستان

مهم نیست همسایه ها دسته جمعی آواز می خوانند
یا شیر حمام نیمه شبها بی بهانه گریه می کند،
اما اگر دستم به این خورشید می رسید
که هر روز زورکی از لای پرده خودش را به چشمانم می رساند،
.
.
هیچ کاری نمی کردم،
از خواب بیدار می شدم
دستهایم را زیر سرم می گذاشتم
و قبل از هر چیز
به چرندیات مقدسی فکر می کردم
که تو می سرایی و من می پرستمش.

...............................................................

زهرا سادات هاشمی

آنسو تر از دیوار غم هایم ، دری دارم
یک من ، من زیبای از من بهتری دارم
در نیمه ای ابلیس وار و مست می خندم
از من نپرهیزید ! نیم دیگری دارم
با درد خود در آسمان شعر می رقصم
مدیون این دردم اگر بال و پری دارم
من دختری از شرق از آیین خورشیدم
من زیر چادر ، سرزمین مادری دارم
پیراهنی آبی تر از اروند پوشیدم
گلهای قمصر را میان روسری دارم
آرامش شیراز در من شعر می گوید
هرچند یک دریا خروش بندری دارم
نشکست فرهادی غرور بیستونم را
با این شکوهم کوهی از ویرانگری دارم
من دختر چوپان و با این سادگی هایم
در شعر خود صحرا به صحرا مشتری دارم
...
دیگر غزل بانو شدم پشت سرم حالا
یک شهر می گویند قصد دلبری دارم !

اشعار ماه دهم

ypq — Sun, 06 Sep 2009 13:24:49 GMT

اشعار ماه دهم

ابراهیم اکبری دیزگاه

از چاله در آمد
یوسف
خود را به چاه انداخت

گرگی بیچاره شد .

..............................................................

زهرا بزرگ زاده

من کبوتری هستم

که بال هایش را

با باله های ماهی همسایه عوض کرده است

آسمان آبی

حوض همسایه

یا دست های تو

فرقی نمیکند

باید بنشینی با قفس دست هایت

حوضچه ای بنا کنی

من کبوتری هستم

که بال هایش را

با باله های ماهی همسایه عوض کرده است

.............................................................

محمد رضا بزرگ زاده

من فرتوتی بیش نیستم
که غرور جوانیم مرا پخته است
دیگر واهمه ای از مردن ندارم
چون من در قلب خودم هنوز یک کودکم
ومدام به خودم میگویم
زندگی مرا تناور میکند.

.........................................................

زهرا بشری موحد

کنار می کشم از سرنوشت غمگین ام
که اشتباه بزرگ ام که زشت غمگین ام
بهار دست مرا رو که کرد می بینید
"کویرسوخته" ی زیرکشت غمگین ام
همیشه لحظه ی آخر فرونمی ریزم
چگونه چیده خدا خشت خشت غمگین ام؟
به جز غزل به جز این شعرها نمی خواهم
همین بس است برای سرشت غمگین ام

***
نه ! این جهنم شیرین جهان آدم نیست
یکی مرا ببرد به بهشت غمگین ام

......................................................

سید احمد تقوی

فرارمی کنم ازدست تو بلاهایت
دوباره می شنوم شرح ماجراهایت
نگاه می کنی ودم نمی زنی اصلا
برای من که مهم نیست این اداهایت
پس ازتو هیچ کسی رابه جا نمی آرم
غریبه اند تمامی آشناهایت
خدا نخواست که کاری برای من بکند
خدا کلافه شد ازکثرت دعاهایت
توسال هاست که رفتی ولی به جا مانده
هنوزدر وسط جاده ردپاهایت...

.......................................................

زهرا خفاجی

گریه هایت حکایتی تلخ است
چشمهایت همیشه غم دارد
آسمان هم دوباره بی تاب است
پشت شیشه تگرگ می بارد

یاد آن روزها همیشه بخیر
یاد آن لحظه های پاییزی
من دلم تنگ لحظه های خوش است
تو برای چه اشک می ریزی؟

ای تمام حواس و حافظه ام!
حس نابت به من اضافه شده ست
بسکه هر لحظه فال می گیرم
حافظ از دست من کلافه شده ست

ظهر یک روز گرم مردادم
صبح یک روز سرد اسفندی
میشود من به تو بپیوندم؟
میشود تو به من بپیوندی؟

زیر دین تو تا ابد مانده ست
بال پرواز گاه و بیگاهم
تو به من شوق پر زدن دادی
من تو را در قفس نمیخواهم

بالهایت شکسته هم باشد
آرزو میکنم پرنده شوی
با همین شعرهای بی جانم
جان بگیری دوباره زنده شوی

من به عشق تو فال می گیرم
دلخوشی های من همین فال است
قدر یک لحظه عاشقانه بخند
((خنده هایت محول الحال است))

...............................................

محمد رفیعی

دیگر تو را درون غزل هایم در قالب خیال نمی خواهم

رویای من بدل به حقیقت شو غیر از همین محال نمی خواهم

یا با تو می رسم به بلندایم یا بی تو محو می شوم از دنیا

دریایی و جنون تو را دارم موجم که اعتدال نمی خواهم

افسانه نه ! ولی غزلی هستم در اوج عاشقانه گی اش کوتاه

در عاشقی شبیه خودم هستم از قصه ها مثال نمی خواهم

آینده ام تو هستی و بختم را در عمق چشمهای تو می بینم

تا چشم های قهوه ایت باشد از شعر و قهوه فال نمی خواهم

پایان این رقابت بی پایان وقتی رقیب ها همه جا ماندند

جز دست حلقه کرده ی تو دیگر بر گردنم مدال نمی خواهم

با تو خوشم اگر چه حرامم شد جز غم هر آنچه روزی من بوده است

می خواهمت به قیمت ایمانم ، نه! روزی حلال نمی خواهم

.............................................................................

یوسف شیخی

( برای شاملوی کبیر )

بامداد!
لولویی که همیشه از آن می ترساندی
شاممان را خورد
و ما گرسنگان را
پس داد
بامداد!
نیا!

................................................

مهدی صادقی

زود به زود دلمان می گیرد

آن قدر که یادمان می رود

آخرین بار که دلگیر نبودیم

کی بود

در کدام فصل :

بهار لوس

تابستان خشن

پاییز افسرده

زمستان کسل ...

چقدر صبوریم

آنگاه که در و دیوار

بر پدر و مادرمان لعنت می فرستند و ما در مقابل

شخصیتمان را با ارائه ی یک بلیت اتوبوس نشان می دهیم

من دلم گرفته است

دلم گرفته است

و این اصلا جای نگرانی ندارد

وقتی که رندترین شماره تلفن های این شهر

در اختیار (( چاه باز کن )) هاست .

........................................................

محمد غفاری

درون شعر من جز عشق مضمونی نمی بینی
نگرد از من غنی تر هیچ قارونی نمی بینی
بیا با نفس هایت حیاتی تازه جاری کن
فقط شوق است در رگ های من خونی نمی بینی
منم آن امپراطوری که حکم مردمش عشق است
ورای ملک من اینگونه قانونی نمی بینی
تو را حبس ابد کردم به جرم این که در دنیا
به جز آغوش من زندان هارونی نمی بینی
نمی خواهم غرورم را شکست دیگری باشد
اگر بر گونه هایم رد کارونی نمی بینی
*
تمام سرزمینم را سکوتی سرد می گیرد
که در قانون من شور همایونی نمی بینی

........................................................

انسیه سادات هاشمی

چند سال است دو ديوانه به هم خيره شدند
دست‏ها را زده بر چانه به هم خيره شدند
از پس پنجره‏اي رو به هم اما بسته
چون دو همسايه‏ي بيگانه به هم خيره شدند
تا مبادا که به هم خورده ترک بردارند
از همان دور دو پيمانه به هم خيره شدند
طاقت شيشه‏اي پنجره از هم پاشيد
بس که يک عمر جسورانه به هم خيره شدند
عشق در نقطه‏ي پايان خود آرام گرفت
روي قافي که دو افسانه به هم خيره شدند

اشعار ماه نهم

ypq — Thu, 06 Aug 2009 12:38:18 GMT

زهرا اسماعیل گل

دست از دنیای من بردار ، خواهش می کنم

چند روزی راحتم بگذار ، خواهش می کنم

تازه از ذهنم صدای خنده هایت رفته است

ماجرایت را نکن تکرار خواهش میکنم

خسته ام از چشم های ساکتت لطفا ببر

قاب عکست را از این دیوار خواهش میکنم

روز اول صادقانه خواستی عاشق شوم

عاشقم حالا و من اینبار خواهش می کنم _

_ یا غرورت را جسورانه زمین بگذار ، یا

سایه ات را از سرم بردار خواهش می کنم

..............................................

زهرا بزرگ زاده

پاهایت را
در حوض انداخته ای .
ماهی کوچک
از غم نبود قلابی
به نوک ناخن هایت
هر روز
آب تر می شود.

..............................................

زهرا بشری موحد

نفس رسیده به جایی که مرگ می خواهد
خدا کند که بیایی که مرگ می خواهد ...

بدون درک حضور شما مرا ببرد
مخواه قبل ظهور شما مرا ببرد

که در تمام وجودم رسوب کرده غم ات
که جمعه های جهان را غروب کرده غم ات

نیامدی که ببینی چه قدر غم داریم
نیامدی که ببینیم مرد کم داریم

در احتمال ضعیف جهان نمی گنجی
خداست ضامنت ای واقعی ترین منجی !

خیال زخمی ما را بیا و راحت کن
نماز مغرب این جمعه را امامت کن

تمام عمر غریبانه پیش تان بودم
نگو برای زیارت هنوز هم زودم

که در تمام وجودم رسوب کرده غم ات
که جمعه های جهان را غروب کرده غم ات ...

..............................................................

سید احمد تقوی

ازکوچه های شهرقدیمی عبورکرد
باخودتمام خاطره ها رامرورکرد
شب های بی ستاره ی این شهر مرده را
با چشم های روشن خودغرق نور کرد
خیلی دلش زمردم این جا گرفته بود
امادوباره چاه دلش راصبورکرد
سی سال می شودکه مدینه گذشته است
آن ماجرادوباره به ذهنش خطورکرد
نان پختنش برای یتیمان فقط نبود
شاید بهانه داشت که سردرتنورکرد

............................................

زهرا خفاجی

من آخر هم نفهمیدم از این دنیا چیه سهمم
غریبی تو وطن سخته من این احساسو میفهمم
من امشب با خودم قهرم از این (( من )) دیگه بیزارم
حسابی خستم اما نه ، چشامو هم نمیذارم
من از رویا نمیترسم خودم شکل یه کابوسم
تو این شب زنده داریها دارم تنهایی میپوسم
من امشب از خودم سیرم از این افکار بیهوده
شبام از من طلب دارن هزارتا خواب آسوده
چقد سردرگمی سخته تو این دنیای بی ارزش
میخوام از (( من )) جدا شم تا برم دنبال آرامش
دلم ایندفعه از سنگه،نمیخواد شیشه ای باشه_
_که سرتا پا ترک خورده ولی از هم نمیپاشه
رهاتر از رها میشم که تا فردا دگرگون شم
میخوام ابری بشم امشب که فردا غرق بارون شم

.....................................................................

محمد رفیعی

دل من بود كه حس مي كنم از بام افتاد
قطره اشكي كه به پيراهنت آرام افتاد
فكر چشمان تو بودم كه به دامان غزل
از درختي دو عدد ميوه ي بادام افتاد
شعر اگر كهنه شرابي است كه در سر دارم
انعكاس لب سرخ تو در اين جام افتاد
سر من مست به آغوش تو افتاد شبي
صيد از شوق به سر آمد و در دام افتاد
قصد پوشاندن عشقم به تو بي فايده بود
چون حريري كه به عرياني اندام افتاد

....................................................

سید محمد رضا شرافت

طرح لبهای تو دل آویز است
چشمهایت غزل بر انگیز است
با تو سه ریشتر غزل دارم
چقدر چشم تو غزل خیز است
بوسه نه نه نگو نمی خواهم
حرف هایت هوس برانگیز است
گاه تاثیر چشم تو در من
مثل آغاز فصل پاییز است
دل من از نگاه تو چه پر است
چشم من از نگاه لبریز است

در دلم مانده رد پایی که...
وای از دست چشم هایی که...

دست دل را ز پشت می بندی
وای از لحظه ای که می خندی
سرخی سیب و مستی انگور
مثل این میوه های پیوندی
هیچ جا را ببین نمی بینم
تا که یک لحظه چشم می بندی
گفتم عشقی حلال می خواهم
به من و حرف هام میخندی

در دلم مانده رد پایی که...
وای از دست چشم هایی که...

باید این عقل را دگر غلاف کنم
نه نشد با دلم مصاف کنم
آمدم باز تا سه روز و سه شب
در نگاه تو اعتکاف کنم
باز دل را دخیل میبندم
باز دور سرت طواف کنم
شده قانون ندیدنت اما
گاه خوب است اگر خلاف کنم
آمدم باز پیش چشمانت...
آمدم تا که اعتراف کنم:

در دلم مانده رد پایی که...
وای از دست چشم هایی که...

ابریم اشک گاه و بی گاهم
به غزل هم کشیده شد آهم
تویی و خنده های شیرینت
منم و اشک ناخود آگاهم
دیگر از حرف دیگران خسته ام
به کسی چه که من چه می خواهم؟
می روم تا نهایت این راه
تو بمانی اگر که همراهم

در دلم مانده رد پایی که ...
وای از دست چشم هایی که:

برده دل را و مبتلا کرده است
مبتلا کرده و رها کرده است
چشم هایی که زابراهم کرد
در دلم آتشی بپا کرده است
چشم هایی که گوش شیطان کر
حق شعر مرا ادا کرده است
خم ابروی او که انصافا
خوب با شعرهام تا کرده است

در دلم مانده رد پایی که...
وای از دست چشم هایی که...

چشم هایی که... چشم هایی که...
بر دل من گذاشت پایی که
مانده جایش هنوز و می ماند
مانده جایش هنوز ...جایی که
به همان جای پا دلم راضی است
به همان جا که چشم هایی که
دوست دارم گذاشت بر دل من
و مرا می کند هوایی که
بسرایم چنین غزل هایی
و بخوانم ز بیت هایی که:

در دلم مانده رد پایی که...
وای از دست چشم هایی که...

................................................

یوسف شیخی

ناودان ها
ناودان ها
چقدر می دانند این ناودان ها
که هفت ناوشکن کوچک
هفت ناو غول پیکر را
پیکر را
- پی های کر را –
بله/ پی های کر شهیدان گمنام را
بدون دانستن حتی یک
بله/ حتی یک نام
گم می کنند این نادان هایی که یکبار هم صدای باران را
صدای با
صدای ران را ران ها
وقتی با/ران دیگر
با/ران های دیگر
مخلوط می شوند و
قیمت گوشت
از جان آدمیزاد هم
که نه از شیرمرغ هم/حتی از مرغ هم/از هم هم
بله/ هم هم/روی هم/با هم
بالا و بالا و بالا
بالاتر می رود و
این تورم کمرشکن
از کمر کوه
بالا و بالا و بالا
بالاتر/بله/ باز هم همراه پرندگان دیگر
حتی شترمرغ هم
ازشیرمرغ تا جان آدمیزاد هم
زاد هم
بالا و بالاتر
بالاتر می رود
و پدر سگ آن روی سگ مردم را
دم را
در می آورد
تا در مملکتی که جارو قیمت خون است
آب جمع شده روی چاله چوله های زمین را
مین را/ بله/ مین را
جمع کند
که زمین پیش از این
از خون شتر و شترمرغ و آدمیزاد و باز و سگ و پدرسگ
نجس نشود که منفجر می شود
که صدای شرشرخون از ناودان های خسته امروز
از روز تا شب/از شب تا روز
مثل موسیقی ناهنجار سرپا شاشیدن تو
و خیس شدن سرتاپای مستمعین و منتقدان محترم
هنگام سخنرانی ات روی سنی که
ناودان ها
ناودان ها
از زیرش رد می شوند و
تمام ناودان های روی زمین را
مثل موش آب کشیده
سوراخ سوراخ
بله/ سوراخ می کنند این ناوشکن های کوچکی که پی ناوهای غول پیکر جنگی اند
اصلن گی اند این پیکرهای تلنبار شده روی هم
این پی ها
این کرها
این گی ها
مثل جن و پری از سرناودان ها سرمی خورند پایین
پایین
پایین
پایین تر
تا آن سرناودان ها
و نادان ها نمی دانند که این ناودان ها چقدر تنها یند
که می دانند باران خون
ناودان های پیر ما را
همراه تمام ناودان های جهان
و ران های خونین جهان
و جهان
هان!
آهان!
با/دان پنجمش ناک اوت کرده/اوت کرده
اوت یعنی خسته/بله/خسته خسته خسته/دو بخش است
مثل کرده/مثل بله
مثل ناودان
که کسی به فکرش نیست
که صبح تا شب
که شب تا صبح
مثل زالو دارد جان می کند
نه برای خوردن
که برای دانستن
نادان با توام!
باران با توام!
زمین با توام!
آسمان با توام!
با هیچکدامتان
نه نیستم نه نه نه نیستم
با هیچکدامتان
من تنها نیستم/نیستم
یک تنم با ناودان
ناودان ها
ناودان ها

...............................................

مهدی صادقی

(( امشب

به وسعت بالشتی که طعم کابوس می داد گریستم

و گلوی خاطراتمان را

آنقدر فشردم

که پلنگ های پتو

نعره کشیدند و گریختند ))

نه ...

نشد ...

مناسب نیست ...

(( امید آزادی پرنده ی اسیر

هراس اسارت پرنده ی آزاد

هیچ یک در من نیست

تنها میراثم

گیتاری است

که روی آن نوشته ام

خطر برق گرفتگی

آن هم پیشکش به قناری هایی که بغضشان

_ حتی با هجوم گازهای اشک آور _

سر به مهر ماند ))

نه ...

باز هم مناسب نیست ...

(( فردا

دقایقی پس از زوزه ی آمبولانس

خبر ساز می شوم

و تیراژ روزنامه ها می شکند

شاعران

تنها پس از مرگ

تیتر می شوند ))

این سطرها

مناسب است

حالا می توانید

سفارش سنگ قبر من را بدهید .

□

به خبری که همینک به دستمان رسید توجه کنید :

یک گوره خر افسرده

که نمی دانست ،

حیوانی است سیاه با خط های سفید

یا سفید با خط های سیاه

توسط پلنگ های یک پتو دریده شد

هنوز هیچ شاعری مسئولیت این واقعه را

به عهده نگرفته است

.........................................................

مهسا کیان

( توصیف سه طبقه ی اجتماع ) :

نمی دونه چی میگه نمیدونه چی میخواد
نمی دونه که دنیا تو دست کی سواره
چه بی هوا روزاو سر میکنه تا فردا
واسه گرسنگی هاش می فروشه هر ستاره
زندگی توی دنیا معنی نداره وقتی
به داد هم رسیدن تو این روزا شعاره
دنبال چی میگردی تو چی میخوای از دنیا
دنیا سرش شلوغه کاری نداره با ما
حرص زیادی داره گرسنگی ندیده
فکر میکنه که دنیا همیشه موندگاره
با همسایش غریبس چون نون شب نداره
زمستونای قلبش سرده و بی بهاره
فاصله ای که اینجا میون ادما هس
تقصیر هیچ کسی نیس تقصیر روزگاره
دنبال جی میگردی تو چی میخوای از دنیا
یه وقت عقب نمونی از آدمای اینجا
چشماشو مال دنیا بسته به روی هر کس
غریبه و آشنا فرقی براش نداره
بنده ی پول می مونه تا آخر زندگیش
واسه یه مشته بیشتر پا روی حق میذاره
ارباب شهر قصه اس میون اون تا مردم
همیشه صد تا دیوار بوده و برقراره
دنبال چی میگردی تو چی میخوای از دنیا
تو غصه ای نداری میون آدمکها

....................................................

وحیده گرجی

دنبال منی هر روز، هر شب، هر کجا باشم
مرا آنقدر می خواهی که شک کردم خدا باشم
تو از من هم به من نزدیکتر، حتی خودم هستی
تو هستی و همین کافیست. من دیگر چرا باشم؟؟!
تو را با اینهمه عاشق که داری باز می خواهم
اگرچه دوست می دارم که از آنها سوا باشم
تمام سرزمینم بازوان توست، می خواهم
میان سرزمین آرزوهایم رها باشم
پریشان دوستم داری... گره خوردم به گیسویت
پریشان تر از این دیگر که ممکن نیست تا باشم
خودم را جای اسماعیل آوردم به قربانگاه
به من رخصت بده قربانی این ماجرا باشم
خودم را می رسانم تا تمام آرزو هایم
اگر یک لحظه را حتی به جای تو خدا باشم !!!

.........................................................

سیده فاطمه نوری

هر چند مثل چشم تو تبدارم
از واژه های یخ زده بیزارم
بغضت همیشه مژده باران بود
بغضی نمی کنی و نمی بارم
این روزها که شعر نمی گویم
مصداق تلخ واژه تکرارم
یا این عطش به دست تو می خشکـد
یا می رسد به مرز جنون کارم
*
امشب به یمن بغض تو می خواهم
این شعر را به نام تو بگذارم
حالا در آستانه باریدن
بگذار یک دو سه بشمارم
تا پرده معطر پلکت را
از روی چشم خیس تو بردارم
آن وقت زیر نم نم بارانت
یک جمعه از حضور تو می کارم
از آسمان ابری چشمانت
همواره التماس دعا دارم

..............................................

انسیه سادات هاشمی

اصلا چرا باید خودم را در خودم زندان کنم ؟
ای خویشتن ! باید تو را در راه تو ویران کنم
گریه ! لباس سنگی‌ام را در بیاور از دلم
باید کلوخ وصله‌ دار خویش را عریان کنم
از دیدگانم واژه‌ها بی‌استعاره می‌چکند
وقتی تو می‌خوانی نگاهم را ، چرا پنهان کنم ؟
حالا که قلبم مانده زیر گریه های بی امان
باید برای رخنه‌اش فکری در این باران کنم
من انتظاری که ندارم از دلم ـ از این غریب ‌ـ
جز اینکه روزی عشق را در خانه‌اش مهمان کنم
یا می پذیرد یا که من مجبور خواهم شد شبی
با خاک، این غمخانه ی متروکه را یکسان کنم
ای آنکه گفتی باید اول مثل من عاشق شوی
از من نخواهی تا تو هستی رو به این و آن کنم
یادم نرفته است آن زمان گفتی که «با دردم بساز
وقتی تو هم عاشق شدی من حاضرم جبران کنم»
تنها نگاهم کن ببین فردا چه با خود می کنم
آنقدر عاشق می شوم تا عشق را حیران کنم !

نیمه شعبان ولادت آخرین منجی کائنات مبارک

اللهم عجل لولیک الفرج

اشعار ماه هشتم

ypq — Mon, 06 Jul 2009 12:58:18 GMT

امیر حسین آکار

آمد ، شبیه قاصدکی رهگذر گذشت
از کوچه کوچه دل من بی خبر گذشت
سر درد هر شبم کمی آرامتر شده ست
باخاطرات، یک شب بی دردسر گذشت
گفتم به او" اگر نروی..." رفت، دور شد
دیدم که آب از سر قید " اگر" گذشت
آن روز نا امیــد کنــنده بـرای من
از هر غروب جمعه غم انگیزتر گذشت
یعنی درست می شنوم؟ اینکه رفت و کار
ازخواهش " بیا و مرا هم ببر" گذشت
باور نمی کنم که به فکرم نبوده است
حتماً خیال کرده که پایان سر گذشت -
ختم به خیر شد! نه... به اعلامیه زدند
عکس مرا، نوشته جوانی که در گذشت...

زهرا اسماعیل گل

در هوای تو دلم شوق پریدن دارد
شوق از پا ننشستن نرسیدن دارد
شعر هم لحظه ای آرام نمی گیرد آه...
روی دفتر قلم ام شوق دویدن دارد
واژه ی عشق که آمد نفس بیت گرفت
رد تو بر تن این قافیه دیدن دارد
ساده از غربت چشمان عزیزت نگذر
یوسفم باش که این جامه دریدن دارد
لحظه لحظه دلم از دوری تو می سوزد
شعر گویاست که این درد کشیدن دارد
درد هجرانت اگر قصه شب های من است
آخر قصه - به معشوق رسیدن - دارد
جان فرهاد که شیرین تر از این حادثه نیست
به خدا قصه ی عشق تو شنیدن دارد...

نجمه بسطام خانی

نقاش

لبانم راخندان کشید

پرتقال ها را نرسیده بر دامنم انداخت

زمین را طوری کشید

که انگار شب به سختی از پشت کوه

سرش رابه زمین می کوبد

و روز

شاهزاده ای منتظر

در ایستگاه نشسته و

پولهایش را می شمرد

نقاش خیلی چیز های دیگر را نیز کشید

که خودم هم خجالت می کشم

وقتی نگاهشان میکنم ...

زهرا بشری موحد

دلشوره و تردید مرگ است این نفس نیست

یک آن درون سینه ام هست و سپس نیست

می خواهد آزادم کند از دست این عشق

اما نمی داند رهایی جز قفس نیست

فرهاد را از طعم شیرین دور کردند

چون عشق چیزی جز جدایی های گس نیست

من هم پلنگم دوست دارم گاه گاهی

نعره برآرم ماه من در دسترس نیست

چشم انتظار عشق ناگاهم که یک روز

تا پشت در می آید اما هیچ کس نیست

علی بیاگوی

سیل امد و ملخ ها را با خود به خواب برد

گیریم مرا هم می برد

به چه کار می اید این چند استخوان و گوشت فاسدی که

هیچ اداره ایی روی آن مهر بهداشت نمی زند

ول می شوم توی خیابان

و با همه روسپی های ارزان قیمت می رقصم

ول می شوم توی خیابان و برای اخرین بازمانده های اهنچی شعر می خوانم

شاید خوابش ببرد

گیریم سیل می امد من را هم با خود می برد

چه فرقی می کند

توی تخت خواب ببینیم یا میان شوری مسیله

زندگی شاید با اندازه صورت زنی زیبا نباشد

و شاید به اندازه کشوری بزرگ

که ارزشش را داشته باشد برای ان کشته شوی

از خواب که بیدار شوم ساعت تازه 11 است و افتاب ریخته روی

پلنگ خوابیده بر سینه ام

{مانند هر شکارچی که دوست دارد با شکارش عکس یادگاری بگیرد بگذارد توی اتاق خوابش

معلوم نیست اینجا اتاق خواب من است یا اقای پلنگ}

سیگارم را که می کشم

اتاق بزرگتر از ان چیزی است که بوده

و من شاید بزرگتر شده ام

- که دیگر پاکت سیگارم را مخفی نمی کنم -

جملات در سرم رژه می روند

و انقدر محکم می کوبند توی سرم

تا شاید بفهمانند به من که مرخصی تشویقی این

کهنه سربازان بی جیره و مواجب فراموش نشود

بلند شدم

از خواب بلند شدم

و یا شاد می خواهم امیدوار باشم لاقل این یکی خواب نیست

توی اینه که همین را می گوید پسر رکابی پوش

سوار بر هر چیزی که اسمش را می گذاری

در شهر غرق می شوم

و شهر همان که دیشب بود مرا می بوسد

با تمام روسپی های ارزان قیمت

با همه مغازه های تعطیل

مهرانه جندقی

دوری ولی شاید دلت همراه من باشد
یا در سرت سودای اینجا آمدن باشد
من بی تو شاعر میشوم،اما بیا شاید
پیش تو بودن بهتر از شاعر شدن باشد
دور از وطن افتاده ای اما نمیدانی
حال غریبی را که در خاک وطن باشد
اینگونه که می سوزم از من هیچ می ماند
تا باز گردی چاره شاید ساختن باشد
روزی می آیی کاش این در را که کوبیدی
در من توان از زمین برخواستن باشد
-
وقتی نگاهم می کنی گم می کنم خود را
وقت غزل خواندن فقط گوشت به من باشد

اعظم حقدوست

کوچه ها هم به پایم افتادند ..
باید از تو دوباره رد بشوم...
چقدر مثل اتش سیگار..
زیر پاهای تو لگد بشوم...
×××
بغض را قورت میدهم هر روز..
عقده هایم بزرگتر شده اند
زیر باران بدون چتر امد...
چشم ها با دروغ تر شده اند
×××
بغض در بغض اشک میزایند..
چشمهایی که پا به ماهت بود..
یوسفی را چقدر نابلدی..
این زلیخای بی پناهت بود..
×××
اشک هایی که پای چشمت ریخت
سند عشق ناتمام زن است..
هق هقم گوش شهر را کر کرد..
این صدا معنی شکست من است
×××
بیت در بیت گم شدم در خود..
وسط شعر های سرگردان
آآی مرد پیاده در قصه..
زندگی را به من {تو} برگردان...

شیرین خسروی

زندگی چیست ،جز همین تکرار

که به انکار میکشد ما را

اینکه امروز مثل دیروز است

آرزویی که نیست فردا را

آه با این همه ترانه و شعر

به کلاغان خسته می مانیم

پر شده از غم من و تو زمین

قصه در گوش باد می خوانیم

طاقت طاق آسمانش نیست

آنکه در بند خود اسیر شده

لحظه ی پر زدن نیامده است

یا برای من و تو دیر شده

به خدا من دلم پرنده تر است

از تمام پرندگان جهان

باز کن برمن آن دو پنجره را

پشت دیوار های بسته نمان

آنقدر شاخه ی دلم ترد است

که به پای نسیم میشکند

وای ازمن که باد میخواهد

سرنوشت مرا رقم بزند

ابر هستم ولی نمی بارم

هر چه طوفان کشد به هر سویم

پرم از لحظه های دلتنگی

حرف دارم ولی نمی گویم

زندگی، از من انتقام نگیر

مرگ غمگین قوی تنها را

من به طوفان و مرگ نسپردم

ناخدا های پیردریا را

زندگی، چهره ی بهارت را

به من و باغ من نشان ندهی

نکند مهربان شوی با من

به گل یاس من امان ندهی

زندگی، چیستی به جز تکرار

که به انکار میکشی مارا

اینکه امروز مثل دیروز است

آرزویی که نیست فردا را

زهرا خفاجی

این دل سنگو میشکنی با حرفای بلوریت

اینجوری عادت میکنم به رفتنت به دوریت

دنیا ببین که این روزا با من و تو چه کرده

حتی دیگه تابستونا هوای خونه سرده

روزای خاکستریمون شب نشده سیاهه

بساط این فاصله ها همیشه رو به راه

حرفی نمونده بین ما چاره فقط سکوته

بخت ستاره وار ما به فکر یک سقوطه

قطار خسته طفلکی چقد باید بناله

مقصد جاده نا کجاس، رسیدن هم محاله

صندلیای این قطار از سرمون زیاده

همسفر ثانیه هام،پیاده شو ،پیاده

پاییز غصه های من خودش هزارتا فصله

وقتی همیشه بغض من به خنده ی تو وصله

بیا که حرف آخرم فقط همین ترانه س

جدایی بین من و تو یه حکم عادلانه س

فرقی برام نمیکنه قافیه رو ببازم

میخوام یه بارم که شده به گریه هام بنازم

بهم نگو که آینه هم به فکر آبروشه

بذار عروس قصه هام رخت عزا بپوشه...

محمد رفیعی

زیبا زیاد اگر چه خداوند آفرید
اما مرا برای تو در بند آفرید
من مثل چای تلخ و تو شیرین شبیه قند
مارا خدا به نیت پیوند آفرید
بی شک به این دلیل که تنها خدا یکی است
در آینه برای تو مانند آفرید
آری تو را برای کسانی که در زمین
تصویری از بهشت بخواهند آفرید
تا دور باشد از تو تمام گزندها
روزی تو را اواسط اسفند آفرید

اعظم سعادت مند

نمی خواهم بگویم دیگر از روی پری روها

به پایان آمده دوران شعر چشم و ابروها
هوای شاملو پیچیده در ذهن غزلهایم
هوایی تازه در اندیشه های کنج پستوها
بنای واژه هایم بر سرم آوارشد اما
بنا دارم بسازم بر همین ویرانه باروها
پرستوها اگر رفتندگنجشکان که می مانند
چرا دلتنگ باید باشم از کوچ پرستوها
پرم از مادری ازمهر از آهنگ زن بودن
بکش ای باد رقص چادرم را تا فراسوها
هواخوب است من خوبم و حال شعر من خوب است
چه غم پشت سرم دیگر چه می گویند بد گوها
و خواهم دید روزی جوجه اردکهای شعرم را
میان آسمان در دستهءزیبا ترین قوها

یوسف شیخی

"سبز چيست؟"

بهار پرسيد:
دودي از لوله اگزوز بلند شد
درختي سرفه كرد
و اتوبوس ايستاد
بهار بوسه اي فرستاد
گفتم:
"سبزي بر گيست نشسته/ها؟"
گفت:
"سبزي برگي است نشسته/هي"
اتوبوس را تمام بوسيدم و رفتم
بهار هم رفت
اتوبوس هم رفت
هم هم رفت
و روي هم رفته
همه چيز سبز شد
حتي روي هم رفته
هم همه شد

مهدی صادقی

سینه ای مجروح

و دلی که دیگر نیست

بیچاره

فکر می کرد بوسیده خواهد شد

تخمه ی سیاه بخت

زهرا سادات ضرابی

ببر برای غنیمت از این نبرد سرم را
که نشنوم پس از این سوز ضجه ی پدرم را
بزن به قلب من از پیش روم خنجر خود را
که اعتماد به تو برده از برم سپرم را
بخند یکسره بلکه خنک شود دل داغت
دهان دهان که شنیدی به گوش خود خبرم را
فقط خدا نکند آه مادرم پی ات آید
فقط خدا نکند دیده باشد او جگرم را
به خواهرم که غزل در غزل کنار من آمد
بگو رها نکند شعر های در به درم را

محمد غفاری

رو به زیبایی او چشم تماشاست بلند
سمت بخشندگیش دست تمناست بلند
قطره در قطره- که تا ساحل لطفش برسد-
موج دستیست که از شانه دریاست بلند
شعر وقتی که به معراج نگاهش دل بست
بیت بیتش همه در عالم بالاست بلند
واژه در واژه ی آن هیچ کم از قرآن نیست
خطبه هایی که در اندیشه و معناست بلند
و در آیینه ی هر آیه خداوند نوشت:
شان آن نام که در سوره ی اعلاست بلند
«لافتی....»را که نوشتند به پیشانی عشق
«لا» و«الا»ست که در زلف چلیپاست بلند
ذوالفقارست به رقص آمده در معرکه یا
گردبادیست که از دامن صحراست بلند؟
مگذارید که این قصه به پایان برسد
ماجرائیست که همچون شب یلداست بلند
چند قرنیست که تاریخ سوالش این است:
ناله ی کیست که در نیمه ی شبهاست بلند؟
***
پهلوان باخت ولی زیر لبش با خود گفت:
«بخت ما از کرم حضرت مولاست بلند»

وحیده گرجی

از این ضمیر خسته مفرد که بگذرم
"من" را به "ما" به صیغه ی جمعش درآورم
پر کن مرا از عشق که در روبروی تو
دیگر برای حرف زدن کم نیاورم
تقدیر من چه خوب رقم خورد با غزل
حال و هوای شعر گرفته است دفترم
نه، گوشه چشمهای تو حتی خطا نداشت
پس شک نکن که منتظر تیر آخرم
اما بگیر لحظه ای از من نگاه را
شاید که جان سالم از اینجا بدر برم!
من شک نمیکنم به تو و دوست دارمت
حالا بماند اینکه کمی زود باورم!

سمانه محقق

طرح 1

مشتش که باز شد

پوچ یا پر

خود را باختی

طرح 2

دستت را

که گذاشت در حنا

موهایت

سپید شد

روح الله نور موسوی

قرار شد

تو را به دستم بسپارند

اما تا جایی که ذهنم کار میکند

دستم کار نمی کند

زهرا سادات هاشمی

من از نجابت گل های لاله ، ساده ترم
شبیه پاکی لبخند مادرم ، پدرم
پدر که آمده از کربلا و سوغاتیش
حریر چادری ساده ایست روی سرم_
هبوط کرد شبی که فرشته باران بود
و من که خیس عروجم که غرق بال و پرم
چقدر خاطره تعریف می کند مادر
چه نرم دست مرا می گرفت توی حرم
پدرکه شانه به شانه...قدم...قدم.. آرام
و السلام علیکم ...و چشم های ترم
که میخکوب به درگاه چوبی خورشید
بدون بوسه از این بیت ها نمی گذرم
ولی چه ساده گذشتم چه ساده تن دادم
به ابرهای سیاه و حسود دور و برم
چقدر دور شدم از نجابت مادر
چقدر دور شدم از اصالت پدرم
کسی نمانده که دستی بگیرد از دستم
پلی نمانده که نشکسته است پشت سرم
ولی نخواه من این قطره های آخر را
به هر محل بکشم...مثل آبرو ببرم.

اشعار ماه هفتم

ypq — Fri, 05 Jun 2009 14:27:18 GMT

سیما احمدی

امشب حنابندان مهتاب است با دریا

پروانه ها کل میکشند از دشت تا دریا

باران به گوش ابرها یکریز میخواند

سر در گریبان برده اما بی صدا دریا

دریا بیا با آن گریبان شنی تا من

پیراهن تنهاییت باشم بیا دریا

هر وقت دلتنگت شدم طوفان به پا کردم

گیسو رها کردم میان بادها دریا

پشت سر ما حرفهای تلخ آدم هاست

اما چرا دست از تو بردارم چرا دریا؟

بر سینه ی صاف و ستبرت میکشم امشب

موهای خیسم را شبیه موج ها دریا

دریا منم آن ماهک آزاد آغوشت

این جشن ما..این جشن مهتاب است با دریا

........................................

امیرحسین آکار

شکستنی تر از آیینه ام پناهی نیست

به آه میشکنم ! خوب شد که آهی نیست

نرو...نه ! پشت و پناهم ! دلم خوش است به تو

نگو نگو که دلت خوب تکیه گاهی نیست

شروع هر سال از گردش نگاه تو بود

تو رفتی و دگر امسال سال و ماهی نیست

پی نشان توام بین آسمان هر شب

ستاره تو چرا گاه هست وگاهی نیست؟

خودم مقصر اصلی ماجرا هستم

یقیناً از طرف تو که اشتباهی نیست

بخاطرت ، شده تا کوه قاف ،می آیم

برای عاشق ، این راه ها که راهی نیست

برای چه ؟ به چه جرمی؟ به گریه محکومم

به جرم عشق به تو ؟ آخر این گناهی نیست

تفالی زدم و خواجه هم به من فرمود :
"جز آستان توام در جهان پناهی نیست"

........................................

ابراهیم اکبری دیزگاه

در مجلس شاعران غزل سرا

"ابراهیم اکبری دیزگاه"

باریش هایش ور می رود

"جناب آقای ابراهیم اکبری دیزگاه

برای شعر خوانی تشریف بیاورند بالا"

نشسته

زل زده

به لامپ بالای سرخود که پشه ای دورش می چرخد

........................................

نجمه بسطام خانی

ساده

یا

افکاری برهنه

فرقی نمی کند

من گریبان خویش را به نشانه ی خوشبختی تو

آماده ی اولین گلوله کرده ام

نباید می گفتم ولی

من گلوله را خوردم

وتو خوشبخت شدی ...

......................................

زهرابشری موحد

گم شد مسیرم پشت پیچ گیسوانت

دیگرنخواهم رفت بیرون ازجهانت

آئینه هم از انعکاست می گریزد

تصویرخود را می کُشی با ابروانت

هم نیشخند تلخ داری هم شکرخند

سخت است هضم طعم های هم زمانت

هرگز نخواهی یافت حد عشق من را

حالا خودت می دانی و تیر وکمانت

با یک نفس هم زنده می مانیم هر دو

وقتی که بگذارم دهان را بر دهانت

آهسته تر بگذر از این راه غزل خیز

همراه داری شاعری در کاروانت

......................................

مجید تال

دلگیر،دلخسته،پریشان،راه رفتم

نوری نمی دیدم به سمت ماه رفتم

همدرد تنهایی ما بی او که می شد؟

قم بی حضورش شهرکی متروکه میشد

برآب عصاراگرنمی زد دخت موسی

یکباره سیل بی امان میبرد مارا

عکس حرم را روی سینه قاب کردم

قلب خودم را دورآن بیتاب کردم

آیین این آیینه ها مهمان پذیریست

دیریست آهم میهمان اوست دیریست

بر جذبه های گنبدش دلداده خورشید

هرکس نخستین زائرش...همزاد خورشید

هر شاعری با لطف او مأجور باشد

دروصف او هر بیت، بیت النور باشد

بانو برایت شعر آوردم بخوانم

بگذار امشب تا سحر اینجا بمانم

روز نخستین مهر تو دیوانه ام کرد

یادت می آید من همانم من همانم

می افتد از چشمانم اشک قطره قطره

اما نمی افتد تمنا از زبانم

وقت ورود تو همان روز دل انگیز

ای کاش بودم تا تو بودی میهمانم

آن روز عشق و احترام و مهربانی

گل ریختن از پشت بام و مهربانی

چندین محافظ در میان کاروان بود

شکر خدا آن ساربان هم مهربان بود

جمعیت آن روز مرهم بود،مرهم

دوروبرآن ناقه محرم بود،محرم

تاریخ رنج عشق را تمدید کردی

با رفتنت صد خاطره تجدید کردی

شرح کتاب فاطمی را طرح کردی

طرح کتاب زینبی را شرح کردی

کم می شود اشک من اما لطف تو نه

من مستحق آتشم با لطف تو نه

بانو شما از ریشه ی عشقی اصیلی

محض رضای مهربانی «اشفعی لی»

......................................

مهری حسینی

گم شده

پیغمبر احساس دلم گم شده در شهر
انگشت نمای دل مردم شده در شهر

چندی ست به احساس شما معتقدم من
کفری ست که لبریز ترنّم شده در شهر

احساس شما سهم دل من که نشد، هیچ
دل کوچه ی پامال تفاهم شده در شهر

تندیس جنون سهم مناجات نگاهی ست
دل معبد آلوده ترین خُم شده در شهر

ای کاش مرا تا ده بالا بکشاند
آن خاطره ی غرق تنبسّم شده در شهر

با دست سپیدش ده ما را که نشان داد
می رفت که تا گم شود آن گم شده در شهر

.......................................

محمد رفیعی

ديدم تو را و چشم مرا آفتاب زد
خورشيد رفته رفته خودش را به خواب زد

يك مشت خاك تيره و تاريك بود ماه
نور تو را گرفت و از آن پس نقاب زد

ديگر گلاب قمصر كاشان گلاب نيست
وقتي گلي چنان كه تويي تن به آب زد

با قيد و بند هاي زميني نمي شود
از حسن بي حساب توحرف حساب زد

بايد قبول كرد كه تصويري از تو را
با چارچوب واژه نبايد به قاب زد

......................................

سلیمانی علی

چند شب پیش خواب می دیدم

عکس شمعی به روی آب افتاد

بعد پروانه ای پریشان شد

پر و بالش به التهاب افتاد

شمع خندید و باز پروانه

در نوای خوش اذان ها رفت

بعد گم شد میان شعله و دود

سوخت اما به آسمان ها رفت

بعد دیدم که کوچه ها همگی

در عزایش سیاه پوشیدند

شانه ی ابر ها کمی لرزید

اشک ها روی گونه رقصیدند

مادرم گفت روضه بنویسم

از تو ، از بی قراری کوچه

روضه ی دست های در زنجیر

قصه ی یادگاری کوچه

خط اول : سه ضربه ی سیلی

به دل غنچه ها خزان دادند

پیش آموزگار شان شیطان

ایستادند و امتحان دادند

خط دوم : سه غنچه ات گریان

زینبت داد می زند مادر

پسرانت به جوش آمده اند

حیف دستت نمی رسد تا در

خط سوم : سه شعله آتش

می رسند و در مقابلشان

محسنت را بگیر در آغوش

غنچه هایت شکسته شد دلشان

خط آخر شب است و تنهایی

وقت تشییع پیکر تو شده

تو ببین این زبان نا قابل

روضه خوان معطر تو شده

سالها بعد عصر تنهایی

می رسی بر دهانه ی گودال

مادرم داد می زند آن وقت

آه ... یکباره می رود از حال

باز برگشتم اول روضه

لرزه افتاده باز بر دستم

بی قرارم که از تو بنویسم

از خودم بی قرار تر دستم

مست تصویر آخرت حافظ

غرق دریای خنده ات سعدی

مولوی سر به صخره می کوبد

محتشم داد می زند بعدی

.......................................

مهدی صادقی

چشم هات

موج

که بر می داشت

میشد دید

از خزر تا فارس

پیاده ، راهی نیست ...

لـُنـگ تمام لات های زیر بازارچه

لـِنـگ در هوا

لـَنـگ اشاره ی تو مانده بود

اما

جواز نفس کشیدنت که سوخت

سوار بر اولین کرکس

نفس

زنان

گریختی

دست تکاندی برای مناری که سر و گوشش می...جن...بید

و از حافظیه ای دچار

به آلزایمری واگیر دار

گذشتی

تا در خاوری دوان

از سمبل نژاد در حال انقراض

آهوان چشم آبی پارسی

پرده برداری کنند .

از خزر تا فارس

جایی برای پیاده ها نیست

......................................

محمد غفاری

روز خاموش که شد وقت درخشیدن توست

بهترین لحظه ی شب لحظه ی تابیدن توست

ابرها پشت به ماهند به تو خیره شدند

ماه پنهان شده هم محو درخشیدن توست

از همان لحظه که شد باز لب غنچه ایت

فکر آشفته ی من درهوس چیدن توست

سالها فاصله باقیست میان من وشعر

اینکه شاعر شدم از معجزه ی دیدن توست

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلات

شعر دف میزند و نوبت رقصیدن توست

پلک بر هم نزنم وقت تماشا به خدا

اوج عاشق شدنم دیدن خندیدن توست

.......................................

مهسا کیان

حریص ِ با تو بودنم پرُ از عطش مثل ِ کویر

چه صادقانه میشکنم باور ِ دستامو بگیر

چه خالی از نبض ِ هوس ،عاری ام از رنگ ِ فریب

از تو ترانه میشکفه تو خاک ِ ذهن ِ این غریب

مدیون ِ خاطراتته کویر ِ خشک ِ گونه هام

آخه به بارون میرسن وقتی که میباره چشام

میرسم از آخر ِ شب به اول ِ صبح ِ نگات

ستاره بازی میکنم تو گرگ و میش ِ خندهات

تشنه به دریا میرسه منم به چشمات میرسم

خیالتو سر میکِشم وقتی که خیلی بی کسم

به این خوشم که هر نفس ، تویی تمام ِ باورم

یه روز به دستت میرسه ، از خودِ من خاکسترم

......................................

رضایزدانی

شست با عطر بهشتی بدنت را بانو!

زخم در زخم گل یاسمنت را بانو!

لرزه بر دست یداللهی حیدر افتاد

بست تا بند حریر کفنت را بانو!

داغ این حادثه بر قلب علی ماند،که شب

خاک می ریخت و پوشاند تنت را بانو!

شمعهاشام غریبان تو را پی نبرند -

یا که پروانه پر پرزدنت را بانو!

ماه در مانده شد از نور تو ای خیر کثیر -

یا که خورشید تب سوختنت را بانو!

لاله بر ، داشتن زخم تو حسرت میخورد

سرخ در سرخ شقایق شدنت را بانو!

اوج پرواز تو را هیچ کبوتر نرسید

شوق معراج تو در پر زدنت را بانو!

دوبیتی

چه تعبیری خدا در نقطه دارد

که تفسیری جدا هر نقطه دارد

به تعداد بهار عمر زهرا

همین اندازه کوثر نقطه دارد

(نقطه از انااعطینا ...... تا ابتر18تا است.)

اشعار ماه ششم

ypq — Tue, 05 May 2009 14:12:18 GMT

محبوبه افشاری

پنجره ای ناشیانه باز گذاشته ام

رو به ویرانی چشمهایش

بختک خواهرم لیلی

سراسیمه سرک میکشد

کوپه های قطار را

هی ،هی

لیلی لیلی

قطار رفت قطار رفت...

تا پیدا کند

تعبیر جیغش را

در خواب ترک خورده ی پل

هیاهوی قطار

ایستگاه مه گرفته

لیلی

لیلی هنوز ایستاده است ودست تکان میدهد

برای کوپه های خالی

....................................

امیر حسین آکار

«تقدیم به مادرم»

باران شدی و باز هوا ابری ات شده

این باد سرد باعث بی صبری ات شده

چتر محبت تو شده سر پناه من

باران شدی ببار به دشت نگاه من

موسیقی ترنم باران ، صدای عشق

شاعر شدم که پیش روم پابه پای عشق

مادر ببین به عشق تو تصنیف خوان شدم

تو آن الهه ای که برایت بنان شدم

با اشک خود به زندگی ام شور داده ای

بر مثنوی تو جلوه ماهور داده ای

عشق شما خدای نکرده اگر نبود

اصلاً غزل نبود ، سرودن هنر نبود

هر شب سیاه مشق نوشتم برای تو

مانده میان هر غزلم ردّ پای تو

در عکس های کودکی ام پرسه می زنم

تا بشنوم به گوش دلم ، لای لای تو

" خیر از جوانی ات " غزل هر شب تو بود

یادش به خیر، خیر جوانی ، دعای تو

در آخر غزل به خدا می سپارمت

مثل همیشه از ته دل دوست دارمت

....................................

ابراهیم اکبری دیزگاه

آدم غش می کند

در صف نانوایی

وقتی که باد چادر حوا را باز می کند.

....................................

میثم امانی

اینقدر گپ زدیم ولی ناتمام ماند

صحبت درابتدای شروع کلام ماند

آن دست ها که من به تو دادم جداشدند

آن حرف ها که من به تو گفتم کدام ماند؟

عمرم گذشت در هوس سیب سرخ تو

گفتم حلال می شود اما حرام ماند

تقدیر من کشید به زندان در سکوت

جز مشت خاطرات چه چیزی برام ماند؟

اهرام مصر را دو سه تا برده ساختند

اما به نام حضرت عالی مقام ماند

ما عمر جاودانه نکردیم و پرزدیم

دنیا برای خضر علیه السلام ماند

.....................................

صدرالدین انصاریزاده

خورشید از شاخه بالا نرفته بود

که پرنده

فرو افتاد

دریچه را کمی باز کردی و بستی

پروانه ای بر نهال پائیزی می گریست

شاخه ای بالاتر

با تردید

پائین را می نگریست

دریچه را تا انتها که بگشایی

پروانه

پرنده خواهد شد

.....................................

سید محمد بابامیری

در جنگ بر سر تو هماره سرم به دست

آخر تو را به جان تو می آورم به دست

پیروز میشوم و در اوج غرور خویش

تندیس سرخ عشق تو را می برم به دست

آه مرا در آتش این سینه ضرب کن

می آوری مساحتی از باورم به دست

امشب درون چشم تو بدمستی ام به پاست

پیوسته بی تعادلم و ساغرم به دست

ته مانده ی پیاله ی تو چیز دیگری ست

آن را به پاس چشم تو می آورم به دست

مضمون عشق بی بدلم را می آوری

از هر رباعی و غزل دفترم به دست

در جان من مگرد نمی آوری به جز

ترکیبی از شراره و خاکسترم به دست!

......................................

زهرا بختیاری

تو تقویما بهاری نیست فصلا همه خزون شده

میون آدما دیگه عاطفه بی نشون شده

عقابا آواز میخونن تو گوش مرغ عشقامون

یه عمره که نگاه ما وبال آسمون شده

می کوبه تو سینه ی ما فریاد تلخ بی کسی

نا مهربونی بین ما آخ که چه مهربون شده

پرستوها قفس شدن تو آسمون بی نفس

با بخت شوم تار ما کلاغه همزبون شده

تو اوج غم اسیر شدیم توی جوونی پیر شدیم

آبرومون بازیچه ی خلوت این و اون شده

آینه میگه باید بری انگاری وقت رفتنه

بخت سپید مو هامون دونه دونه جوون شده

.....................................

زهرا بشری موحد

برای حرمت عشق است اگر خونی نمی ریزم

که از سودای تسخیر جهانی تازه لب ریزم

بگیرید از تن انگورهایم جام هایی را

که با خون دلش پرکرده عمری تاک پرهیزم

چه می خواهید ازجانم ؟ نگویید عاشقم هستید

که من فهمیده ام از چشمهاتان نفرت انگیزم

چه ترکیب غم انگیزی چه طبع مضحکی دارم

زمستانی که می سوزم ، بهاری رو به پاییزم

مهیا بوده ام اما نمی خواهند مرگم را

نفس هایی که یک عمر است با آنها گلاویزم

گناهم را ببخشایید شاعر بودم و گاهی

نمی شد با غزل های هوس بازم نیامیزم

.....................................

حمید رضا حامدی

به روان آسمانی آن پیر برنا دل,پدر همه یتیمان شاهد,خمینی کبیر::

دارد اگر چه بعد تو چشم تر آسمان

رنگین کمان گل شده سرتاسر آسمان

حتی غروب هم نکند تیره روز ما

اینجا نکرده مرگ تو را باور آسمان

چشمان تو دریچه نورانی شهود

همواره دیدنی است از این منظر آسمان

دیگر ندید مثل تو وارسته ای زمین

وقتی کشید روح تو را در بر آسمان

جای تو آنچنان که رفیع است بهر فیض

اذن دخول خواسته پشت در آسمان

مصداق نور و رحمت خورشید شد نمود

از آن زمان که درس تو را از بر آسمان

می گیرد از تو یکسره سرمشق بندگی

در محضرت ملائکه حتی در آسمان

آموزگار مدرسه ی ایستادگی !

نام تو باشکوه تر است از هر آسمان

جایت چه خالی است و جماران چه سوگوار

زیرا سرای پاک تو شد دیگر آسمان

چشم شفاعت از تو نداریم چون هنوز

بی شک به پاست دست دعایت بر آسمان

.....................................

اعظم حقدوست

تقدیم به پیشگاه امام عصر {عج}

صبر ما هم تمام شد اما عاقبت کی سوار می آید..؟

از پس جمعه های تکراری کی زمان قرار می آید..؟

باز ایستگاه منتظر مانده..ریل ها چشمشان به در مانده

یوسف آخر چه وقت بیرون از..سالن انتظار می آید..؟

این همه گریه های طولانی این همه ندبه های از ته دل

بگو این ندبه های از ته دل..اصلا آقا به کار می آید..

مادرم در غروب جمعه ی تلخ سرد و سنگین به آسمان می گفت:

پس خدا کی برای آمدنت..بادل خود کنار می آید..

من حواسم به آسمان پرت است..لحظه ای که ترا صدا بزند..

کوچه کوچه پر از هیاهو شد..{یک نفر در غبار می آید..}

.....................................

زهرا خفاجی

به غم، که این غزلم را نوشته می خندم

نه نیم پز نه همه پز، برشته می خندم

به قم رسیدم و او گفت: من به آن قمی یی

که غم ندارد و از قم نوشته می خندم

به حشمت و به رضا چشم غرّه رفته ولی

به مریم و به نگار و فرشته می خندم

به مادرم که نشسته کنار دست پدر

اشاره می کندم (( بسّه ، زشته )) می خندم

چنان به خنده و قِل قِل قِلک گرفتارم

که گشت آمده، من را نگشته می خندم

و کشک قسمت ما شد در انتها اما

هنوز هم به همین آش ِ رشته می خندم

.....................................

محمد رفیعی

مثل زبان مادری ام دوست دارمت

با لهجه ی علیصغری ام دوست دارمت

عطری که می زنی به تنت بویش آشناست

مجنون بوی بربری ام دوست دارمت

دیوانه ی حجاب تو و چادرت شدم

اما بدون روسریم دوست دارمت

قصدم حلال بود ولی خب اگر نشد

یک جورهای دیگریم دوست دارمت

راجع به من عزیز دلم فکر بد نکن

یعنی به چشم خواهری ام دوست دارمت

.....................................

یوسف شیخی

سه تارم را

با باران اشک هایت

می نوازی

سه

تا

ره

و ماه

به نامت غبطه می خورد

....................................

علی اصغر شیری

مثل زبان مادری ام دوست دارمت

من با غرور آذری ام دوست دارمت

در خواب های کودکی ام دیده ام تو را

صد بار گفته ام پری ام! دوست دارمت

در کهکشان روسری ات گوشواره را

من خوشه خوشه مشتری ام دوست دارمت

زیباترین سروده ی من چشم های توست

ای شاهکار شاعری ام! دوست دارمت

سنن صورا کی یوخدو منیم آیری سوگینیم*

مثل زبان مادری ام دوست دارمت

* غیر از تو که من هیچ معشوقه ی دیگری ندارم

.....................................

مهدی صادقی

این درخت

آه ! این درخت

آه این درخت تناور

آه این درخت تناور که کاشتم

امروز

از من به خدا نزدیک تر است

و شاخه هایش

آنقدر محکم

که می توانم

خود را از آن

ب

ی

ا

و

ی

ز

م

اگر این طناب های پوسیده

شانه خالی نکنند .

....................................

محمد غفاری

دوست دارم بعد از این گریان تماشایت کنم

اشک می ریزم که در باران تماشایت کنم

چشم هایم را به سمتی بی نهایت دوختم

بلکه در این راه بی پایان تماشایت کنم

سرخی گیلاس ها را در لبانت ریختند

مست خواهم شد اگر یک آن تماشایت کنم

کاش می شد در نگاهم باشی و آیینه وار

رو به رویت باشم و حیران تماشایت کنم

بودنت را هم به فال نیک می گیرم ولی

تا به کی باید در این فنجان تماشایت کنم؟

از معاصر بودنم دل کنده ام این روزها

می روم در حلقه ی رندان تماشایت کنم

....................................

مهزاد متقی

رحمی نکرد بر مَن ِ تنها خدا که هیچ

تقدیر هم گرفت به بازی مرا که هیچ

بغضی نشست بر در و دیوار تا دلم

افتاد توی لرزه ی عرش خدا که هیچ

انگار عشق پای مرا قطع کرده است!

چشمم که کور بود وَ حالا دو پا که هیچ

قلبم نشسته توی نگاهش، جوارحم

انگار با جوارح او جابه جا که هیچ

دارد تمام طاقت ِ من طاق می شود

بیمار لاعلاج شدم، مبتلا که هیچ

.
من مرده ام! جنازه ی من هم دوا نشد!

یک پیکرِ ضعیف و شکسته به جا که هیچ

از من خدای عشق تو قطع امید کرد!

یک عمر مانده پیکر من در کما که هیچ ...

.....................................

مستان

زندگی که چون آوار بر سرم باریده بود

قطره

قطره

سر ریز می کند طاقتم را

شاید آبشار هم به مرگ می اندیشد

وقتی

لحظه

لحظه

فرو می ریزد،

عاشقانه....

...................................

روح ا..نورموسوی

این روزها

دوست دارم تورا داشته باشم

تا تورا دوست داشته باشم

مرا فقط ساعت دوازده نیمه شب میفهمد

....................................

انسیه سادات هاشمی

به ریاضت می کشانم این دل تن پرورم را

تا به پرواز آورد اشعار بی بال و پرم را

با زبان خوش اگر شعرم به راه آمد که آمد

می کشم در غیر این صورت به رویش خنجرم را

پیش از آن که دستتان به شعر حلاجم رسد، من _

خود به دار آویختم شعر به ظاهر کافرم را

در پس این پرده های تیره ی تقلید دارم _

می نوازم نوترین موسیقی رقص آورم را

نیمه شب ها روی کاغذهای شعر ناتمامم

محو می بینم به چشمم خواب بیت آخرم را

شعر شعر این پله های سخت را در می نوردم

فتح خواهم کرد روزی قله های باورم را

×××
وقتی از زندان شعرم باز گشتم قول دادم

که ندزدم بعد از این قافیه های خواهرم را!

....................................

نجمه سادات هاشمی

چهره در هم کشيد و با اندوه، از ته دل بلند آه کشيد

هر کسي که به حجله خيره شد و عاقبت دست از نگاه کشيد

متن اعلاميه سراسر بغض، دست گلچين روزگار و جوان..

يک روبان دور قاب زندگي آن پسر، يک خط سياه کشيد

لا اله... و صداي گريه به هم متصل بود و پيکرش مي رفت

جذبه ي چشم هاش در تصوير، همه را پشت خود به راه کشيد

مهره هاي پياده مشکي پوش، پيش رفتند و مات مي ماند او

زندگي روي ديگرش را زود به رخ مرد بي گناه کشيد

تن او بين رنگ دلخواهش، بوي نمناک خاک را حس کرد

گورکن ماهرانه روي سرش، سنگ را مثل سرپناه کشيد

با خودش گفت فرق هم که نکرد، من که عادت به بي کسي دارم

شايد آمد کسي سر خاکم، دستي از لطف گاه گاه کشيد

....................................

محمد مهدی یار جانلی

تکه

آتش

کشیدی ام ،

تا باد

باااد

باااااد

خاکسترم را

بر سرم

می .. ری .. زد ،

سرم را

بر

دست می گیری

روبرویم

می نشینی

می گریی

می خندی !

آن طور که

برای دست های کودک دیوار

آرزوهای آن سیب بنفش

پیچاپیچ گیسوان آینه

می رویند

می خندند

می رقصند !

_ خواهش های خبیث _

_ خواهش های خموش _

_ خواهش های

خواب _

آن (( اتفاق مقدس ))

روزهاست

که

افتاده است !

آااه

به طوفان

که پناه برده باشی

نه موج های سهمگین

عریانت می کنند ،

نه پنجه های خورشید

و نه ، انعکاس ماه !

اگر

آن

خدای خاکستری

خنده های خیس اش را

به خشکی خاک

می کشد

بی طمع نیست !

وقتی آینه

به دروغ

بوسه می دهد ،

بارانی که _ فکر می کردی _

.. باریده است

بیرون از دریچه ای

که فکر می کنی

هست ..

چه قدر

دوست داشتن

مانند مرگ

سخت است

دوست داشتن

بی هیچ واهمه

لبهایت را

بر لبهایم

بگذار.. بگذار

درین

گرمای دوان

خیال کنیم :

" آن آخرین

(( فروغ )) لرزان و جسور نیز

در شب وهم انگیز و سرد حقیقت

به خواب

خدایش

راه

نبرده است !

و آن باد

که

عاشقانه آمد

مستانه فریاد کشید

و دزدانه گریخت !

_ هنوز نیز _

آغاز تلخ

پایانمان

نیست ! "

....................................

رضا یزدانی

سمت بغداد آن وروجک میرسد

کاروان بمب و موشک میرسد

عرشه ی کشتی پر از موشک شده

پایگاه تیر ونارنجک شده

نفت خود را تا رسید انبار کرد

فکر نفت خام (( الانبار )) کرد

نفت مفت و رایگان را می برد

ثروت همسایگان را می برد

تیپ آس وپاس آفریقا چه شد؟

معدن الماس آفریقا چه شد؟

هرکجا تا فتنه برپا میشود

مشت او در هر بلا وا میشود

اتفاقی که شود ختم به شر

میچکد از دست او خون بشر

اقتصاد رو به رشد این جهان

میکند افت شدیدی نا گهان

اقتصاد نقد این کشور شکست

در میان این کشاکش ور شکست

جیب خالی پوز عالی میدهد

وعده های خشک و خالی میدهد

فوق هر کشور که بر قدرت شده

با چه حقی او ابر قدرت شده

باز هم یک دسته گل برآب داد

جنگ او گهواره ها را تاب داد

آهوان بر چنگ و دندان دیده است

فکر کرده گرگ باران دیده است

اشعار ماه پنجم

ypq — Sat, 04 Apr 2009 12:20:18 GMT

سیما احمدی

من مادر فرزندیم از نسل شب بوها

هم بستر ابری پریشان چون پرستوها

من یک زنم...شرقی ترین خورشید در قلبم

دلواپس بود و نبود بچه آهوها

بیهوده من عاشق نگشتم بر دو چشمانت

تذهیب کاری کرده اند این چشم و ابروها

در لابلای گیسوانم خانه دارد باد

شرمنده ام از این پریشانی گیسوها

دف میزنم ... فیروزه می بارد از انگشتم

من عاشقت هستم ببین با این النگوها

................................................

عباس احمدی

ساقه ی یاسی و از سلسله ی ساداتی

شافع منتظران پشت در جناتی

سوره ی کوثر اگر شان نزولش زهراست

شک ندارم که تو تفسیر همان آیاتی

ایستادی دم در بانوی زائر پرور

منتظر تا که برآورده کنی حاجاتی

لب دریای مصیبت زدگان فانوسی

در شب تیره ی حیرت زدگان مشکاتی

ملک جم از برکات تو به کف جام گرفت

شوره زار قم از الطاف تو شد میقاتی

دیرگاهیست جسارت نشود،مهر شما

زده بر ضد دلم دست به اقداماتی

دل من مثل همان کفتر چاهی شده که

آرزو داشته در صحن حرم ساعاتی

بپرد پر بزند دانه بچیند با عشق

یا طواف تو کند با حرکاتی ذاتی

بنده ات آمده و اذن دخولش غزلیست

بی ادب نیست،نیاموخته تشریفاتی

پیش ازین گرنسروده ز شما بانو جان

تو ببخشای بر او داشته معذوراتی

اشک نگذاشت که تا وصف جمال تو کنم

تو بگو از چه بگویم من احساساتی

..............................................

صدر الدین انصاریزاده

قافیه باختی

قافیه نباختم

غزل شدیم

.............................................

زهرا بشری موحد

دلم تنگ سحر های دوکوهه است

دوباره در تمنای دوکوهه است

دوکوهه ! کاش دنیایم تو باشی

دو قصر بی تجمل ، بی حواشی

دوکوهه ! کاش من مال تو بودم

شهیدت می شدم خون می سرودم

به جز اینجا کجا آرام جانم؟

دوکوهه ! می شود اینجا بمانم؟

دو کوهه! پادشاهانت کجایند؟

به روی میهمان در می گشایند؟

کجا رفتند پوتین های خاکی؟

کجا رفته است عصر بی پلاکی؟

***

دوکوهه غرق عطر خاک و خون است

دو کوهه اولین گام جنون است...

............................................

مجید تال

هوای دیدن خورشید درسرم افتاد

که ناگهان به دلم جذبه ی حرم افتاد

کسی میان دلم ((اشفعی لنا))میخواند

کسی که خاک ترین بود و از طلا میخواند

تویی سرودن شعرم تویی ترانه ی من

بهانه ای به غزل های عاشقانه ی من

درخت بی ثمری را به بار آوردی

دراین زمین کویری بهار آوردی

نداشت فاطمه در شهر خود مزار اما

برای فاطمه در قم مزار آوردی

نگه ندار زما سایه ی پناهت را

وقدر یک مژه بر هم زدن نگاهت را

دوباره بال گشودم شبیه پروانه

و با اجازه سرودم شبیه پروانه

کسی که پای ضریحت دخیل می بندد

دخیل را به پر جبرئیل می بندد

طلا زخاک در کوی تو محک خورده است

کنار سفره ی تو آب هم نمک خورده است

برای وصف قم از رود نیل باید گفت

غزل،قصیده،نه بحر طویل باید گفت

به چشم می خورد اینجا زیارت مریم

سمیه، آسیه ،هاجر،خدیجه،حوا هم

زمین همیشه تو را با برادرت می دید

تو ماه بودی و نام برادرت خورشید

چقدر در حرمت بوی عشق می آید

خیال می کنم عطر دمشق می آید

شبی که فال بجز عشق را نمی آورد

دلم برای زیارت بهانه می آورد

کسی میان دلم ((اشفعی لنا))می خواند

صدا صدای خودم بود از شما می خواند

............................................

حمید رضا حامدی

ای به رنگ چشمهایت روزگارانم سیاه

از نگاه تلخ و تاریکت دل و جانم سیاه

فال با این شیوه هم دیگر علاج درد نیست

بس که از ته مانده قهوه است فنجانم سیاه

از غم این برف دمادم بخت موهایم سپید

از کبود آه پی در پی زمستانم سیاه

از قلم فرسایی بیهوده پیرامون عشق

صفحه هایم جوهری شد دست و دامانم سیاه

در غزل روزی تو را بت خواندم از آن شعر شوم

شد یقین من سیاه از کفر و ایمانم سیاه

فکر می کردم که چون خورشید تابانم ولی

گفت با من آینه چون ابر بارانم سیاه

گفتم ای دل روی برگشتن نداری؟ گفت نه

چون شبیه نامه اعمال شیطانم سیاه

پشت سر آغاز راهی رنگ مه خاکستری

پیش رو راه غبار آلود پایانم سیاه ...

.............................................

اعظم حقدوست

و خدا هم تو را نمی بخشد آن خدا که رحیم و رحمان است...

دیدی آخر به گریه افتاد و اشک ها پشت ابر پنهان است....

این همه زشتی و دروغ و ریا در تو که آفریده اش بودی ...

آدم انگشت در دهان می برد و خدا که عجیب حیران است_

_ ازتو حیله های رنگارنگ از تو دلبری به صد نیرنگ...

شک و تردید ریخت در جانش آخر ابلیس ! یا که انسان است؟؟

{ یک دقیقه سکوت} فریاد دخترک دادگاه را لرزاند..

بی نوا لکنت غریبی داشت{ ت ت ت ت} نه او پریشان است..

تو فقط آفریدیش اما سوختم سالها در آتش او...

مطمئنم بلند میگویم او که انسان نبود..شیطان است...

صحنه ی بعد گریه های خدا شرمساری و سر به زیری او...

ماجرا بر همه مسلم شد...او هم از خلقتش پشیمان است..

××××
کات اما پلان پایانی دست من نیست خوب میدانی

این پلان توی فیلمنامه نبود..این پلان فکر کارگردان است...

.............................................

شهاب خالقی

گم شدم این واژه ها از من خبر می آورند

یوسف گمگشته را نزد پدر می آورند

منکه شاعر نیستم آخر چرا این بغضها

در گلوی من ادای شعر در می آورند

شعرهای عاشقانه آبرو ریز منند

خیر میخواهم ولی دارند شر می آورند

آرزوها در سرم بالا و پایین می پرند

مانده ام آخر مگر دارند سر می آورند

منکه اینها را به فال نیک می گیرم ولی

شعرهای خواجه اما و اگر می آورند

.............................................

شیرین خسروی

دستی که با قدرت بنا کرد این جهان را

پلکی بزن شاید نگه دارد زمان را

آری همان دستی که هرشب می گشاید

بر روی ماهت چشمهای آسمان را

در انتهای چشمهایت میتوان دید

دریاچه های نقره فام بیکران را

از شب عبورم می دهی وقتی که داری

طی میکنی دروازه های کهکشان را؟

هرگز مباد اینکه در این شبها به جز تو

از من نگیری این نگاه مهربان را

از من به جز اندوه چیزی در دلم نیست

این گریه ها این گریه های بی امان را

حتما تو می آیی دلم از کودکی ها

توی کتابی خوانده بود این داستان را

حتما تو می آیی که امیدی جز این نیست

پروانه های خسته ی امیدمان را

دارد به پایان می رسد عمر درختان

پلکی بزن شاید نگه دارد زمان را

............................................

زهرا خفاجی

این پسر همسایه مون دنبال کار ثابته

بیچاره هیچی نداره نه پارتی و نه واسطه

شبیه این مهندساس چاق ودراز وعینکی

اما قبولش ندارن چونکه نداره مدرکی

یه روز میره تو راه کج یه روز میره تو راه صاف

یه روز توی کاردرست یه روز توی کار خلاف

یه لحظه نون خشکی و یه لحظه بعد نونوا میشه

یه روز شاگرد مکانیک و یه روز دیگه اوسا میشه

یه روز رئیس شهرداری یه روز دیگه سپور میشه

یه روز مطب وا میکنه فرداش یه مرده شور میشه

یه روز دکون وا میکنه بعدش دکون تخته میشه

میره تصادف میکنه خون تو سرش لخته میشه

*
یه مدته که زیر پاش ماشین بی ارزشیه

بعد تصادف بیچاره کارش مسافر کشیه

.............................................

کبری دهقانی

چادر عربی!

دست بالا بردنت

خلعِ سلاحِ تاکسی هاست

هر چه دعا می کنم

چراغ ها

پیش چشمت

عصبانی نمی شوند

و زمین

زیر پایم

کش نمی آید

...........................................

علی سلیمانی

شیرین تر از ترانه و خرمای بندری

خورشید من که از همه ی آسمان سری

من را به چشم کشته ی عشقت نظاره کن

مثل همه نگاه نکن تند و سرسری

حجت نخواستم که حساب و کتاب نیست

چشمان مست توست نشان پیمبری

از هفت شهر عشق گذشتی و روشن است

با یک نگاه پرده ی اسرار می دری

خطی به روی خط نگاهت نیامده

از حافظ و سنایی و سعدی غزل تری

حالا پلنگ ها به کجا خیره بنگرند

داری به ماه و برکه و شب حق مادری

( ای آبشار نوحه گر از بهر چیستی ؟ )

حیف است آفتاب بپوشی تو روسری

یک آسمان پرنده گرفتار چشم توست

حتی فرشته های مقرب تر از پری

اسطوره ای تو ، ( گلشن رازی ) که مانده ست

در وصف سرخ پوش دهانت ( شبستری )

از تو هر آن چه شعر نوشتم کم است و باز ...

شیرین تر از ترانه و خرمای بندری

............................................

یوسف شیخی

تب

"تب تب تب ریز ریز ریز لی لی لی ام"گل می گلد کی منیم گولوم گل گل گل منیم گونوم چخ چخ چخ
مل می ملد کی منیم گونوم چخ چخ چخ
که چخوف هم نمی تواند او چوخ اف بگوید اف بگو بگو بگو
ید اف اف اف اف بگوید او به او
به تو
به من
و گل می گلد کی منیم گولوم گول گول گول
کی منیم گونوم چخ چخ چخ که شبی که گل مل می شو
د و مل گل و دوگل گل او می ملد گل از مل و
چوخ چوخ چوخ اف بگو به هر چه گل به هر چه سل
لاسی سل و باغ آلبالو سل می سلد و بال می بالد و عسل عسل آلبالو
سرخ می کند لپ های لوپ لوپ لوپ لوپاخین را
لپ لپ لپ می لپد لوپاخین مثل یک لومپنی که تب تب تب تبر می زند و
نمی داند که گل می گلد اگر تب تب تب تبر بزند و
مل جاری می شود از گلی که تب تب تب می کند و
گل می گلد:"تب تب تب ریز ریز ریز لی لی لی سن؟"
گول می زند تو را وقتی که صدای تبر و او تب تب تب پیچیده به گوش من و چخوف و او
چخ اف می گوید او به هر چه آلبالو سل می سلد
کی منیم گولوم گد گد گد گده گد گده گد
کی منیم گونوم بات بات بات گده بات گده بات
بابابات بابابات گده گد گده گد گد گد گد
که حالم به هم می خورد از همهمه تان و همه تان
از خورشید و گل که دوگل دوگل می دوگلد از فرانسه
از خورشید و مل که دومل دومل می دوملد از فر آن سه

دمل دمل می زند به هر که لمپن است و می لمپند مولوی

"تب تب تب ریز ریز ریز لی لی لی دی دی دی"

.............................................

علی اصغر شیری

نفس بکش ریه هایت هوای تازه ندارد

قدم بزن غزلت واژه های تازه ندارد

پیاده راه بیفت ازکویر یکشبه بگذر

که جاده های زمین رد پای تازه ندارد

دلت حریم حجاز است شورعشق به پا کن

مناره های عطش ربنای تازه ندارد

طنین اشهد وان لا اله... باز بروید

طنین اشهد و ان لا... خدای تازه ندارد

قدم بزن غزلی با ردیف عشق نداری

نفس بکش ریه هایت هوای تازه ندارد

............................................

مهدی صادقی

به اینجایم رسیده !

                        درست همین جا

                                               که آرام گاه لبانت بود

آتشفشانم

آتش فشانی

             آرام و صبور

لب که باز کنم

ابتدا پیکر خود را می سوزانم

بعد دیگران ...

آه !

بغضی عقیم

اجاق حنجره ام را کور کرده است

آخرین بار که گریستم ........

از درد بود

           درد مشت

مشت های زنانه ی یک

مامای پیر .

.............................................

علی صفری

فال نحس! ....

اندازه تمام غزل‌ها، نه! بی‌خیال!

یک آروزی لختِ هوس‌آفرین! محال!

در من چنان به فکر فرو رفته است مرگ!

غافل نشسته‌ام نه هیاهو، نه قیل و قال!

امروز سمت چشم مرا موج می‌زنند

آن اشک‌های زخمی حسرت، بدون حال!

رفتی که من مسافر باران شوم عزیز!

بال و پری نمانده برایم! کجاست بال!؟

فنجان قهوه‌ای! من و تو! بعد از ظهر داغ

لعنت به سرنوشت! چه شد! نحس بود فال!

بی‌پلک کهکشانیت امشب کدام خواب!

در من خطور می‌کند! آخر! ... نه! بی‌خیال!

..............................................

زهرا سادات ضرابی

خنده هایت محول الحال است.چشم هایت منور الابصار

خشم تو ناگهانی و کوتاه.مثل رگبارهای فصل بهار

باز باران بهانه ی خوبیست که بگیری مرا در آغوشت

زیر سقف خمیده ی این چتر در کنار درخت های کُنار

می پرد از سرم پرنده ی خواب فکر من لانه کرده در چشمت

پلک بر هم نزن که این لانه می شود بر سر دلم آوار

سرزمین سرم چه غم دارد سایه ات تا که هست بر رویش؟

آسمان دلم چه کم دارد تو که پرواز می کنی هر بار؟

آه سجاده ام خبر دارد چه به روز شب من آمده است

حال،همدمم خدای من است.ای غزل دست از سرم بردار

................................................

فاطمه سادات ضرابی

خدا غروب می کشد دوباره روی آسمان

و رنگ عشق می زند به چشم و روی آسمان

کمی به رنگ غصه ها، کمی به رنگ خستگی

و می کشد مرا رها به سمت و سوی آسمان

به چشم های زل زده به آسمان نگاه کن_

_خدا پرنده ای شدم در آرزوی آسمان

تمام حرف های من به گوش آسمان رسید

وبغض گیر کرده ای که در گلوی آسمان...

دوباره آسمان پر است از هجوم نعره ها

تو می بری ای ابر باز آبروی آسمان

خدا به بوم شعر من چقدر رنگ می زند

تمام بیت های من گرفته بوی آسمان

................................................

محمد غفاری

در نگاهت عشق را دنبال میکردم ولی

چشمهایت از همان اول به من مشکوک بود

خاطرات مانده بر جا از دلت در ذهن من

مثل دیواری سیاه ازخانه ای متروک بود

واژه واژه شعرهایم با پر و بال خیال

عاشقانه در هوای چشم تو پرواز داشت

چون پریدن در حریم چشمهایت جرم بود

ذهن من را از دوباره شعر گفتن باز داشت

پلک های بسته ات مفهوم سر سنگینی اند

پیش تو هستم ولی در پشت دیوار سکوت

بی تحرک مانده ام آنقدر در این انزوا

خانه میسازد به دور دستهایم عنکبوت

اخم های تو برایم تازگی هرگز نداشت

بین ابروهای تو از ابتدا پیوند بود

در دل رویا هم از اول به کم قانع شدم

انتهای آرزوهایم کمی لبخند بود

................................................

وحیده گرجی

صبوری چه حکم غریبانه ایست برای تپشهای قلبی دچار

زمانیکه بی تاب دیدن شده ست برای تو حتی محل قرار

سراغ تو را باز ازمن گرفت همان گل فروش سر چارراه

بهار من! اینجا همه مثل من براهت نشستند چشم انتظار

صدایی ست ممتد تو را میکشد به سمتی که یعنی مسافر شدی

اجابت نشد آخرش نذرهام که برگردد اینبار رای قطار

از آنروز رفتی و پیراهنم هنوز عطر و بوی تو را میدهد

تو هر جا که باشی عزیز منی! بگومصرمیخواهی اصلا چه کار؟!

گلاویز با روزگارم هنوز سر بغضهایی که دارم هنوز

مگر بشکنم تا که راحت شوم ازاین خانه ی سست وبی اعتبار

بدون تو دیگر دلم سنگ شد که از دوریت نشکند بیشتر

ولی باز با شاخه ای گل بیا به دیدار من بر سر این مزار

.................................................

روح ا... نور موسوی

تو

خودت هم نیستی

با تو هستم

تو

خود تو

آنقدر تو می گویم

تا فکر ما شدن از سرت بیفتد

رفتی و نیامدی

سگ ها چه مسافتی را پشت سرت

چهار نعل دویدند

اسب ها چقدر پارس کردند

اما هیچ اتفاق مهمی نیفتاد

من همچنان نمی روم

تو همچنان نمی آیی

................................................

انسیه سادات هاشمی

این عشق نمی نشیند اینجا محکم

یک روز زیاد میشود روزی کم

باید که به این هم اعتنایی نکنم

زیرا که در این عشق کثیر الشکم

................................................

زهرا سادات هاشمی

با عشق نامه ی عملت را سیاه کن

یک شب بیا به خاطر من اشتباه کن

یک شب مرا به معبد تنهایی ات ببر

پیش نگاه تشنه ی بت ها گناه کن

از شرع و عرف و خوب و بدت دل بکن...بیا

در من بهشت ساده تری رو به راه کن !

در برکه ام خیال پلنگ تو خام نیست

دستی به دامنم برسان رو به ماه کن

با تیر های کودک شیطان چشم خود

گنجشک های قلب مرا هم نگاه کن

یا مرد باش و شعر دلت را بخوان... و یا

بانوی شعر های مرا سر به راه کن.

................................................

رضا یزدانی

دوکفشش را به پایت کن دوبیتی

سفر در واژه هایت کن دوبیتی

فقط در دفتر سر سبز شعرم

نظافت را رعایت کن دوبیتی

فیل هندش در عراق افتاده بود

مثل خر در باتلاق افتاده بود

از دماغ فیل چاق افتاد، نه

فیل اینبار از دماغ افتاده بود

عینکش دنبال چشمک میدوید

سمعکش در استراق افتاده بود

زن ذلیل و تن به ذلت می دهد

گیر یک طناز چاق افتاده بود

تا بگیرد یک زن نرمالیته

درسرش فکر طلاق افتاده بود

دور هم در خانه ی مادر زنش

شام را با باجناق افتاده بود

حادثه در حادثه تکثیر شد

اتفاقی اتفاق افتاده بود

چاه نفت بصره هم آتش گرفت

ماه چندم در محاق افتاده بود؟

اشعار ماه چهارم

ypq — Thu, 05 Mar 2009 12:28:18 GMT

سیما احمدی

خواهم تراشید از دل این صخره جانت را

موجی پریشانم که میسازم جهانت را

ای مرمرین باستانی ... ای اهورا مرد

تاریخ از حفظ است نام باستانت را

افتاده ای در دام موهای پریشانم

خواهم گرفت از رد گیسویم نشانت را

از غمزه ها کم میکنم... باید به پا خیزم

هنگام جنگیدن مگر بوسم دهانت را

ای قایق آشفته در آغوش دریاییم

با تار موهایم سرشتم بادبانت را

با اسب یال افشان خود یک روز می آیی

از کودکی میگفت مادر داستانت را

**********************

گیتی اصفهانیان

مفهوم شیعه این چنین تعبیر شد آری

باید درون خود بباری تا غمی داری

ترجیع بند نینوا ازنی شدست آغاز

آتش گرفت از این مصیبت گریه هایم باز

دیگر سرابی هم نمیخواهم کمک کن آب

تا دست های تشنه را با تو کنم سیراب

وقتی که مشت آب را وا میکند دریا

یک قطره اشک مشک برپا میکند دریا

طفل صغیر کربلا بی آب ماهی شد

از شوق دیدار خدا با عشق راهی شد

از شرم روی سرختان باران نمی بارد

اما برایت کودک دردانه می بارد

میخواستم همرا هتان در کربلا باشم

نشناسم از پا تا سرم را،سر جدا باشم

از این مصیبت در جوانی پیر خواهم شد

مولا همیشه از دوشنبه سیر خواهم شد

***********************

ابراهیم اکبری دیزگاه

خانه تکانی می کند

مادرم

بی خانمان می شود

شب عید

عنکبوت پیر

******************

حسین آل صادق

کلاغه پر زد و رسید

به پشت بوم خونه مون

گفت چه کنم چکار کنم

گم شده راه لونه مون

کدوم وری باید برم؟

خسته شده بال و پرم

-آهای کلاغ پر سیا

اونجانمون پایین بیا

تابهت آب ودون بدیم

راهو بهت نشون بدیم

بیا بشین توی حیاط

تادر بره خستگیات

کلاغه گفت:نمیتونم

که دیگه اینجا بمونم

دیرم شده باید برم

باید دوباره بپرم

کلاغه باز پر زد و رفت

کاشکی به لونه ش برسه

باید که شب زود بخوابه

فردا بره به مدرسه

********************

میثم امانی

هر روز یک عزای جدید است در دلم

دلشوره های ترس و امید است در دلم

هم تند و تیز می زند و شور می زند

سیر است و سرکه است و اسید است در دلم

"بی بی" به خوابم آمده امشب نشسته است

تکرار" قصه های مجید" است در دلم

گاهی عقب می افتم و گاهی جلوی خویش

دعوا سر قدیم و جدید است در دلم

باز این چه شورش است که هرلحظه کربلاست

"طوفان وازه ها"ی "حمید" است در دلم

با خاطرات جنگ به سر می برم هنوز

شهر هزار و چند شهید است در دلم

تا باد شخص عاشق من نا امید باد

عشق وامید خیر ندیده است در دلم

**********************

صدر الدین انصاریزاده

علامت تعجب

ایستاده بود

علامت سؤال

زیر پایش را نگاه می کرد

********************

زهرا بختیاری

پیچیده عطر عاشقی توی هوای شهرمون

وقتی کبوتر دعات پر میکشه به آسمون

گوشه ی امن حرمت پناه دلشکسته هاس

میدونی گنبد طلات پشت وپناه خسته هاس

میدونی توی دل شهر مثل نگین روشنی

دلم میخواد که نیمه شب به قلب ما سر بزنی

همیشه توی صحن تو بال میزنن فرشته ها

با تو به آسمون میره پرنده ی سبز دعا

میخوام بیام پابوس تو با این دل غرق گناه

بگو باید چیکار کنم من فقیر رو سیاه

پشت ضریح نقره ات میخوام که زانو بزنم

حالا دیگه به یاد تو از همه چی دل بکنم

**************************

نجمه بسطام خانی

چرا شعری نمی گویم ؟

تو خودت بهتر می دانی

این خرگوشی که درون دلم جست و خیز می زند

تا شب راهش را پیدا می کند

و منتظرت می نشیند

آنوقت تو

در این تاریکی

این بند رخت را کجا می خواهی ببندی

که تا صبح خواب آلود

پیراهن زندگی را اشتباه به تن نکند

و تو را

از رویای سحرخیزت بیدار

بیا

بیا مردانه

این شعرها را ترک کن و برو

تا دوباره مترسکی عاشقانه

روی کلماتم نروئیده است ...

**********************

زهرا بشری موحد

شعری ندارم که سزاوار تو باشد

وزن اش به موزونی رفتار تو باشد

ای کاش ابری می شدم در آسمان ات

تا سرنوشت ام دست رگبار تو باشد

ترکیب کن با چیزی از خود این سرم را

فرقی ندارد شانه یا دار تو باشد

لعنت به دنیایی که می خندد به کفرم

لعنت به ایمانی که انکار تو باشد

بعد از نگاه نافذت شکی ندارم

باید تمام فتنه ها کار تو باشد

*********************

مجید تال

امشب هوای باغ نگاهم بهاری است

کار لغات در قلمم بیقراری است

باران و رود و چشمه و دریا قلم شدند

برگ درخت و بال ملک دفترم شدند

بیتابم امشب و تب شعری گرفته ام

با جمع شاعران شب شعری گرفته ام

سعدی !نگاه کن به رخش باز جان بگیر

ازباغ های نخل علی(( بوستان)) بگیر

حافظ !بیا و شاعر این بارگاه باش

یعنی((غلام شاه جهان باش و شاه باش))

پژواک بی نهایت خورشید نور او

ای مولوی! زشمس جمالش بگو بگو...

((شیرخدا و رستم دستانم آرزوست))

درشعررستم آمد وانگار وقت اوست

فردوسی! از شکوه نبردش چه دیده ای؟

اصلا شجاعت دل اورا شنیده ای؟...

از ضربه های دستش ((لا یمکن الفرار))

قطبین عالم است سر تیغ ذولفقار

نیما !برای پیرهنش شعر نو بگو

از سادگیش،از نمک و نان جو بگو

او از هجوم زخم زبان خون به دل شده

سهراب! در مسیر علی آب گل شده

قیصر! میان کوچه علی سر به زیر شد

عمر گلش بگو ((چقدر زود دیر)) شد...!

**********************

شیرین خسروی

تا از مسیر یک غم جانکاه بگذرم

بگذار از ادامه ی این راه بگذرم

بگذار چون نسیم بیایم کنار تو

مثل گلی ببویمت آنگاه بگذرم

قلبم اسیر شوق پلنگانه ی تو بود

میخواستم بخاطرت از ماه بگذرم

ای کاش چون ستاره ای از آسمان تو

در انزوای یک شب دلخواه بگذرم

لبریز از ستاره و آواز میشوم

از کوچه ی نگاه تو هرگاه بگذرم

تو مثل بیژنی که برای نجات تو

باید من از عمیق ترین چاه بگذرم

فانوس ها شکسته، هوا مه گرفته است

بی تو چگونه آه ازاین راه بگذرم

************************

زهرا خفاجی

نمیدونم چرا چشمام پی چشمات نمیگرده

نمیدونم هوا امروز چرا ابری چرا سرده

نمیدونم چرا روحم اسیر دست مردابه

نمیدونم چرا قلبم پراز نفرت پر از درده

چرا این ابر دلتنگی نشسته تو هوای من

قناری تو قفس امروز چرا یک گوشه کز کرده

نمیدونم چرا خورشید نمی تابه تو این روزا

گل تنهای تو گلدون چرا اینجوری پژمرده

چرا همرنگ پاییزه تموم لحظه های من

نمیدونم نمیدونم بهار من چرا زرده

چرا یاد تو توذهنم دیگه شادی نمیاره

نمیدونم چرا امروز خوشی ها تو دلم مرده

من بیچاره میمیرم تواین حسرت تو این مرداب

چرا دست بد تقدیر تورو از پیش من برده...

*********************

فاطمه سلیمان پور

توان نداشتم ازعشق پای پس بکشم

گذاشتم بروی تا کمی نفس بکشم

قلم به دست خودم را کشیدم از سر عجز

نشد که گوشهء چشم تو را سپس بکشم

چه کرده ای که من اینگونه ناگزیر شدم

به جستجوی تو دامن به خار و خس بکشم

ببین جدایی از تو چه بر سرم آورد

چگونه دست از این مرگ زود رس بکشم

چنان دچار فراموشی ام که می ترسم

به دور بال خودم هم شبی قفس بکشم

هوای رفتن تو راه سینه را بسته ست

دلم خوش است که نگذاشتی نفس بکشم

***************************

علی سلیمانی

( پرواز )

پرواز عاشقانه ترین مرگ است

وقتی که چشم های تو یارم نیست

این جا پر از گل است ولی انگار

بی خنده هات فصل بهارم نیست

یک آن نگاه کردم و فهمیدم

آرامشی ، طراوت بارانی

خوشبین منم که غرق خیالاتم

بدبین تویی تویی که نمی مانی

زاینده رود چشم تو طوفانی ست

من ، برکه ای که چشم به راهی بود

تنها شنیده بود صدایش را

در انتظار دیدن ماهی بود

وقتی تو کعبه ی دل من هستی

مردان شهر مرتد و بد دین اند

وای از دمی که عشق بزرگم را

این مردمان هوی و هوس بینند

مثل غروب جمعه نفس گیرم

ای آخرین بهانه ی خوشبختی

هر صوت می رسد پر اندوه است

تنها تویی ترانه ی خوشبختی

یک بار اگر نگاه کنی ای ماه

صحرا نشین قصه نخواهد مرد

دیری ست مانده ام و نمی دانم

بی تو جهان به درد چه خواهد خورد

دل بستم و نگاه تو با من گفت

که دل به چشم هام نمی بندی

تو با خودت بهار و غزل داری

تو اهل بی قراری اسفندی

پرواز عاشقانه ترین کوچ است

وقتی که نیست عکس تو در دریا

تو ماهی و چقدر زمین تنهاست

چندی ست بی قرارتوام ...

***********************

سید رضا شرافت

تلفیق شادی و غمی اشک و تبسمی

پاییز یا بهار بگو فصل چندمی؟

زیبا و پرفریبی و در تو مرددم

ترکیب عاشقانه ای از سیب و گندمی

من عاقبت به دست تو دیوانه می شوم

چشم تو مهربان و نگاهت تهاجمی

گویا دوباره قصه ماه است و جزر و مد

چشم تو بی خیال و دل من تلاطمی

من منتظر که تو... و تو هم منتظر که من...

من در خیال خام تو هم در توهمی

ترکیب جالبی ست من و تو کنار هم

تو سنگی و من آینه ام چه تفاهمی

زخم زبان زنند تسلایمان دهند

از راه می رسند کمک های مردمی

آخر چگونه در غزل از حس خویشتن...؟

ای حس بی شبیه که در واژه ها گمی

*************************

یوسف شیخی

"آینه قدی ام!آه!"

زن

آینه ها را

در خاک انداز ریخت

و به تصاویر خود

نگاه کرد

"من

کدامشان هستم؟

این

آن

یا هیچکدام؟"

خاک انداز افتاد

و زن

از اتاق عمل خارج شد

"مبارکه!"

زن

صدای پرستار را شناخت

*********************

مهدی صادقی

.. من هیچ دوستم را ، از دشمنم نشناختم

نمی دانم

ب

ا

د

که با پیراهنت گلاویز شده

می خواهد

          تو را از من بگیرد ،

          یا برگ های پیراهنت را ...

هیچ گاه ، نفهمیدم

ب

ا

ر

ا

ن

اشک خداست

                  یا آب دهانش ؛

اصلا همین تگرگ ،

انتفاضه ی ابرهاست

یا

نقل هایی که بر سر ما می پاشند .

همه چیز از نگاه تو معنا می گیرد

و من هرگز نمی توانم

در سپیدی و سیاهی چشمانت

دوستم را از دشمنم بشناسم

باد نمی آید

باران نمی بارد

ت

گ

ر

گ

   می خواند ...

اما

تو رفته ای ...

********************

علی صفری

وقتی که ظلم بر همه تحمیل می‌شود

دنیا دچار عادت قابیل می‌شود

هابیل کشته می‌شود و بعد، سوره‌ها

با خون سرخ حادثه تأویل می‌شود

سیب گناه می‌خورد آدم! بدون شک

او هم دچار کیفر تنزیل می‌شود

فواره‌های مرگ، عََلَم می‌شوند تا ...

خون می‌چکد، محاکمه تعطیل می‌شود

کم‌کم بهشت می‌رود از یاد آدمی

دوزخ بدون دغدغه تشکیل می‌شود

ایمان به خواب می‌رود و کفر همچنان

بیدار! دین به فاجعه تبدیل می‌شود

***************************

زهرا سادات ضرابی

جریان گرفت در ریه ات قحطی نفس

دستت دوباره در پی کپسول می دوید

تاول فقط به راه گلو زخم می زد و

شکر خدا که حنجره ات را نمی برید

دنبال قرص های تو از جا پریدم و

دستم گرفت بر لب لیوان و آب ریخت

لبریز بود بغض درون نگاه من

یک دفعه بی مقدمه و بی حساب ریخت

بابا نفس بکش..به خدا خوب می شوی

تنها،حماسه ی نفست خواهش من است

قرآن بخوان دوباره برایم،بخوان پدر

باور بکن صدای تو آرامش من است

این تخت قتلگاه شده.. بعد رفتنت

مادر نشسته است و تو را زار می زند

هروقت او بلند شد از جا توان نداشت

دیدم مدام تکیه به دیوار می زند

************************

فاطمه سادات ضرابی

مادر بیا و دل بکن از من که چاره نیست

زیرا برای یاری دین یک سواره نیست

من می روم که کم شود از داغ سینه ات

داغی شبیه تشنگی شیرخواره نیست

بابا به من اجازه رزم و رجز بده

در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

من را به روی منبر دستان خود ببر

من را ببر که فرصت جنگی دوباره نیست

دیگر از این تلاطم گهواره خسته ام

جایم به روی جزرو مد گاهواره نیست

حس می کنم که درد یتیمی به یک طرف

من را توان خواهر بی گوشواره نیست

لب تشنه شهادت و خون تشنه خداست

وقتی برای یاری دین یک سواره نیست

***********************

انسیه سادات هاشمی

آمد سر راه نور تا بین کویر

چون خار شود به راه او دامنگیر

خورشید ولی با دل او کاری کرد

تا پشت سر نور بگوید تکبیر

سر در گم و تشنه از سبوی خورشید

یک جرعه گرفت و کرد جان را تطهیر

خونی که مسیحا بدمد در جامش

کی می شود از مستی جوشیدن سیر؟

رازی که تمام عمر در نامش بود

در آن لحظات واپسین شد تفسیر

در حیرتم از کار خدا آخر او

یک عمر زمان داشت چرا این همه دیر؟

شاید که از ابتدا چنین بود و خدا

می خواست که شیطان بشود غافلگیر!

*************************

نجمه سادات هاشمی

رسیدم آخر خط، خالی از شور و شرم دیگر

فراموشم شده عشق تو، از نفرت پرم دیگر

تو مضمون تمام شعرهایم بودی و حالا

برای دفتر شعرم تأسف می خورم دیگر

وقوع هرغزل، بعد از تو شد واسوخت های من

عوض شد سبک من در بیت بیت دفترم دیگر

مدارا کرده ام با هر چه پیش آمد، سر انجامم

شده گلچین غم هایی که با خود می برم دیگر

چه حاصل سوختم عمری به پایت؛ مثل بادی تند،

وزیدی تا نماند چیزی از خاکسترم دیگر

به جز حس پشیمانی نمانده در وجودم پس

خیالت بر نمی دارد چرا دست از سرم دیگر؟

************************

رضا یزدانی

سحر شد چشم تو از خواب افتاد

به زلف خیمه هایت تاب افتاد

عطش بوسه به لبهای تو می زد

دهان خشک دریا آب افتاد

* * * * * * * * * *

عطش خون از لب قرآنی ات خورد

که آب از لهجه ی با رانی ات خورد

دل زهرا و زینب راشکسته

همان سنگی که بر پیشانی ات خورد

* * * * * * * * *

دل من شد ذبیح دستهایت

زدم(( دم ))از مسیح دستهایت

بیا تا من دخیل دست خود را

ببندم بر ضریح دستهایت

* * * * * * * * * *

نفس تا در صدایم بند آمد

چو نی در هر نوایم (( بند )) آمد

برایت خواستم شعری بگویم

زبان شعرهایم...

اشعار ماه سوم

ypq — Tue, 03 Feb 2009 11:58:18 GMT

گیتی اصفهانیان

چرا مي خواهي از اين خوب تر باشم

تو با من باش حتي بد اگر باشم

هميشه جستجو کردم تو را در خود

و حالا بي تو بايد يک نفر باشم

درون کوچه اي از هر دو سو بن بست

ميان عشق و نفرت در به در باشم

پري در دست بادم مي روم اما

نبايد بي نياز از بال و پر باشم

تمام قاصدک ها را بگير از من

که مي خواهم ز دنيا بي خبر باشم

.............................................

زهرا بشری موحد

ایاک نعبد و ایاک نستعین
یعنی سلام مسجد مولای آخرین

شبهای چارشنبه به انگشت کیستی؟
دنیا رکاب و گنبد فیروزه ای نگین

ای جمکران ! بگو که ایستاده در نماز
یا مثل مادرش نشسته غریبانه بر زمین ؟

ای جمکران ! بگوکجاست آخرین امید
أین الشموس طالعه أین مه جبین؟

دنیای من گوشه مسجد نشستن است
و زل زدن به گردش تسبیح زائرین

*

بگذار در کنار تو باشم تمام عمر
بگذار در کنار تو باشم فقط همین!

...........................................

مهرانه جندقی

تا در سکوتم گفته باشم ماجرایم را

عمری نوشتم روی کاغذها صدایم را

مثل رسولی خسته می مانم که یارانم

هرگز نفهمیدند صدق ادعایم را

یک روز شاعر می شوم با اینکه یک عمر است

نشنیده می گیرید از من شعرهایم را

بعد از من ای آنها که می نوشید سهمم را

خالی نگه دارید در میخانه جایم را

این شعرها گاهی مرا بد جور می خوانند

چونانکه من وقت پریشانی خدایم را

ای شعر دیگر داشتم می رفتم از شهرت

کاش این دم آخر نمی کردی هوایم را

.............................................

اعظم حقدوست

حيف كه نداري اعتقاد به شعرو فال حافظ !
تازه مي خوام سلام كنم چرا ميگي خدافظ !

حيف كه ديگه مهر نگاه تو براي من نيست
حيف واسه ي عاشق شدن جوني توي بدن نيست

داشتم ميگفتم فالم وديدي چه زوديادم رفت؟
ديدي چه زودعقل ودل وبه دست تودادم رفت

حافظ به من گفت كه دلت سريع نشه شكسته
يادت باشه كه اون بالا بالا خدا نشسته!

گفت كه تو هر كاري كني تو سرنوشت مني
هرچي آتيش بسوزوني بازم بهشت مني...!

چقدبگم دوست دارم خسته شدم از اين حرف
چقد حروف اسمت و تو دفترم كنم صرف!

فقط اين و بگم كه بد جور داري تا مي كني!!
خودت روتودلم داري زيادي جا مي كني...!!

دارم سرت رو درد ميارم؟ باشه پس خدافظ!
حيف كه فقط نداري اعتقاد به فال حافظ..

...................................................

زهرا خفاجی

دارم فلافل میخورم،انبه ندارم

شعری برای روز پنجشنبه ندارم

دیگر برای من پیامک نفرستید

تا اطلاع ثانوی جنبه ندارم!

تحول

یه مدتی ریش وسبیل میذاشتی
تریپ بچه مثبتا رو داشتی

میگفتی که خدارو می پرستی
تا دکمه ی آخرتو می بستی

نگا نمیکردی به نا محرما
حتی نمی نشستی با محرما!

تموم سی دیات قدیمی بودن
برای محمود کریمی بودن

تو مسجد محل یه بلبل بودی
خلاصه تو یه بچه حزبل بودی

حالا می بینم که سه تیغه کردی
بابا تو نا سلامتی یه مردی

تی شرت و شلوار لی تنگ می پوشی
تو نخ کامران هومن وگوگوشی

محرم ونامحرمو بی خیالش
کاری نداری به حروم حلالش

چی شد یهواین رو به اون رو شدی؟
داداش یه وخ نگن که جادو شدی

به تیپ اسپرت خودت می نازی
زیر ابرو بر میداری بند میندازی

زنجیر نقره گردنت می بندی
به تیپ بچه مثبتا می خندی

شبیه دخترا شدی حسابی
مش میکنی اونم مش شرابی

آخه تو ناسلامتی یه مردی
دلت میخواد همینجوری بگردی؟

ژل بزنی سیخ بکنی موهاتو؟
پاره کنی هی سر زانو هاتو؟

دست خودت نبود یهو ول شدی
زن که گرفتی متحول شدی

.....................................

کبری دهقانی

تلخي قهوه ام اين بار
در روشني چشم هاي تو
حل شدني نيست
كمي بخند
كلاغ ها فالم را خوانده اند
و مي دانم
تو مي روي
پشت كوه هاي آلپ

و تا هزار سال ديگر
پيشت اين ميز
به تو فكر مي كنم
به مرد بگو
برايم ني شكر بياورد

.................................

محمد رفیعی

تاریخ عاشورا به خون تحریر خواهد شد

فردا قلم ها تیغه ی شمشیر خواهد شد

هر چند فردا با غروبش می رود اما

این داستان یک روز عالم گیر خواهد شد

این ماجرا تا روز محشر تازه می ماند

هر لحظه اش با اشک ها تکثیر خواهد شد

سقای تو فردا بدون دست هم باشد

با یک نگاهش کربلا تسخیر خواهد شد

از دیدن حال علی اصغر در آغوشت

دریا هم از نامی که دارد سیر خواهد شد

آنها تو را کنج قفس در بند می خواهند

اما مگر این شیر در زنجیر خواهد شد

هر بوسه ی جدت محمد روز عاشورا

بر زخم های پیکرت تفسیر خواهد شد

این صحنه ها تکرار یک تاریخ ننگین است

قرآن به روی نیزه ها تکفیر خواهد شد

جایی به نام کربلا هفتاد و دو دریا

در ذهن عاشوراییان تصویر خواهد شد

شاعر برایش گفتن از آن روز آسان نیست

در هر هجا همراه شعرش پیر خواهد شد

*

دیشب کنار قبر شش گوشه غزل خواندم

من حتم دارم خواب من تعبیر خواهد شد

.......................................

علی سلیمانی

دریای آبی پوش ، یا صحراست چشمانت ؟
در هر دو صورت باز هم زیباست چشمانت

دیریست گنجشکی غزل خوان و گرفتار
عاشق ترین دلتنگی دنیاست ، چشمانت

ساعت دوباره تا سحر معکوس می چرخد
وقتی که می بیند شب یلداست چشمانت

ماه از خجالت پیرهن از ابر می پوشد
با این حساب از آسمان پیداست چشمانت

باران که می بارد تمام شهر می فهمند
بر گنگی هر گونه ات گویاست چشمانت

امشب شهادت می دهم بی انتهایی تو
در لا اله َ مقطع الاست چشمانت

تقویم ها از خواندنت بی بهره می مانند
دیروز امروزی پر از فرداست چشمانت

تا آخرش دیوانه ات ماندم ، نفهمیدم
چشمان شیدای که را می خواست چشمانت ؟

............................................

سید رضا شرافت

مجموعه ای از شادی و غم آوردم

یعنی که هر آنچه داشتم آوردم

هرکار نکرده ای بگویی کردم

پیش تو ولی دوباره کم آوردم

.......................................

یوسف شیخی

می ایستم
این سوی جاده
می ایستی
آن سوی جاده
میان ما
چاهی ست
و شیری
که از چاه
فریاد می کشد:

"اکنون میان دو هیچ!"

....................................

مهدی صادقی

این روزها عذرائیل

مثل جنوب شهری ها

                حرف می زند

                         لباس می پوشد

                              راه می رود ...

و در (( چت روم))

خودش را جبرئیل معرفی می کند

تا دل ببرد از فرشته ها

کلافه می شود وقتی

دیگر نمی تواند

مرگ را به مساوات

                   قسمت کند

لعنت می فرستد

      به ترمزهای (( ای بی اس ))

                        بیمارستان های خصوصی ....

هر روز

سی پاکت سیگار پنجاه و هفت می کشد

و می داند

سرطان هم

         حریفش نمی شود

این روز ها عذرائیل

مثل جنوب شهری ها

               حرف می زند ...

..........................................

محمد غفاری

ظاهرا قافله اي وارد ميدان شده بود

که چنين هلهله در شهر فراوان شده بود

زخمِ يک توطئه شوم دهان وا ميکرد

ماجرا بار دگر نيزه و قرآن شده بود

خواست اجرا بکند حکم خروج از دين را

بت پرستي که مبدل به مسلمان شده بود

در ميان شب نفرين شده و شادي شهر

گيسوان سر خورشيد پريشان شده بود

قافله غافل از اين بود که در طول سفر

دختري از نفس افتاده و گريان شده بود

دخترک دست به سر داشت و ميشد فهميد

سنگ هم گوشه اي از نقشه شيطان شده بود...

از مدينه شدن شام همه فهميدند

در خرابه گل ياس است که پنهان شده بود

.........................................

وحیده گرجی

فکری به حال ماهی در التهاب کن

بابا برای تشنگی من شتاب کن

دردی عمیق در رگ من تیر می کشد

من را برای ذبح عظیم انتخاب کن

هل من معین توست که لبیک می دهم

ام من یجیب های مرا مستجاب کن

من روی دستهای تو قد می کشم، پدر

از این به بعد روی نبردم حساب کن

داغ جوان چه زود تو را پیر کرده است!

با خون من محاسن خود را خضاب کن

گهواره هم که تاب ندارد بدون من

فکری به حال خاطره های رباب کن

وقتش رسیده نیزه ی خود را علم کنند

هفتادو دومین غزلت را کتاب کن

............................................

سمانه محقق

راه طولانی است

کفش هایم نفهمیده اند

زمین

خنجرش را

برای دهان های گشاد

از رو بسته است

................................

زهرا هاشمی

بر نیزه ای ...شبیه عمو قد کشیده ای

سر را بلند کن وبگو قد کشیده ای

ای شیر مرد من ...تو نه با قطره های شیر

با لخته های خون گلو قد کشیده ای

قد قامت نماز تو با خون وضو گرفت

ای قامتی که غرق وضو قد کشیده ای

مادر خیال قد تو را آه می کشید

چون آه قد کشیده ی او قد کشیده ای...

خورشید من ! در آن طرف مرزهای عشق

بر قله های نیزه...فرو...قد کشیده ای

..........................................

نجمه سادات هاشمی

می خواستم بگیرمت از دنیا، با توری از کرشمه و جادوها
نزدیک تو که می شدم از هر سو، گم می شدی ورای فراسوها

قلاب و طعمه را به هزار امید، می افکنم که صید شوی شاید
اما می آورد نخ قلابم، هرباره خنده بر لب جاشوها

دیگر امید صید برایم نیست، پهلو گرفته کشتی من، آخر
از دوری تو تاب و توانی نیست، حتی برای حرکت پاروها

تکیه زدم به عرشه ي تنهایی، دیدم پریدن دو پرستو را
بیچاره من که سهم تلاشم شد، حسرت به حال خوب پرستوها

من ناخدای کنج اتاقم با یک لنگر رها شده در دریا
فانوس این تحمل دریایی، خاموش گشته در پس سوسوها

...............................................

محمد مهدی یار جانلی

طهران

بقصد ، کدام دژخیمان

در کدامین نبرد

نیزه ات را

            این چنین بلند

به آسمان گرفته ای ؟!

آن پرنده ای

که در گرگ و میش ،

پنجه اش

           به زمین افتاد و

                              «آزادی» شد ،

دیری ست

مرده است !

« نه ، اصلاً بگذار این طور بگویم : »

بیا ،

کمی بنشین

چشم هایت را ببند

اخم هایت را باز کن

و سیگارت را

روی دست های ما ...

- بگذار-

گمان کنیم

اینبار ،

برای - بار - آخر

نفس ،

انتظار ،

یا

طرح دست هایی دوباره را

                              می کشیم !!